ЛитКритика.by

Конечно, я грешен, но не настолько, чтобы Бог посылал мне в зрелые годы столько идиотов на жизненном пути. И ведь не могу не общаться, поскольку они прут и прут, как грибы после теплых осенних дождиков или сорняк весенней порой на огородах, заброшенных поэтами родительских домов. На этот раз ко мне прицепился гламурный подполковник, верующий человек и… агрессивный до невозможности. Новый адвокат Николая Чергинца, защитник памяти и правды и одновременно ужасный лжец. Да еще или не дружит с головой, поскольку не понимает тексты, или читает их по диагонали? Вслед за Аврутиным он оказал уже супермедвежью услугу своему патрону… Так я начал писать довольно увлекательную статью из разряда многолетнего преследования меня, как критика, Н.Чергинцом и его подручными...

— Што патрабуецца ад маладога пісьменніка, каб яго апублікавалі? Як, у прыватнасці, атрымалася, што выдавецтва прапанавала вам выпусціць кнігу? — Калі казаць пра публікацыю, напрыклад, аповеду ў часопісе, то нічога складанага для маладога пісьменніка няма. Трэба проста звязацца з рэдакцыяй, у часопісе якой вы хацелі б бачыць свой тэкст, і даслаць ім яго на электронны адрас. Калі тэкст добры, яго апублікуюць. Можа прайсці, вядома, шмат часу — і паўгода, і нават год — але за гэты час вы паспееце атрымаць шмат карысных парадаў ад рэдактара. Калі казаць пра кнігу, то мне ніхто нічога не прапаноўваў. Тут, як і ў любой справе, не варта чакаць і спадзявацца, што аднойчы хтосьці цябе заўважыць і нешта прапануе. Так можна прачакаць да старасці. Таму, калі ў мяне набралася дастаткова тэкстаў для зборніка, я вырашыў

Считаю компанию полезной и направленной именно на развитие белорусского языка. Это выгодно отличается от стонов о мове. Конечно, кампания может иметь успех при условии ее неполитизированности. Иначе большая вероятность не развиться в полноценное мероприятие, привлекающее внимание именно к мове, а не к политике и одиозным личностям. Интересны материалы в соцсетях. Сужу по фейсбуку. Однако мне не понятно, к чему там С.Алексиевич? Во-первых, ее произведения не относятся к классической художественной литературе. Это недолитература, о чем говорил еще А.Адамович. Во-вторых – ее журналистские гиперизыскания не имеют никакого отношения к мове, Беларуси. Да еще на книге дата 18.11.016. Такая дата еще не наступила.

На днях Гродзенская абласная філія Саюза беларускіх пісьменнікаў (СБП) адзначыла юбілей – 70 гадоў з дня арганізацыі. У рамках мерапрыемства адбылася прэзентацыя чацвёртага нумара альманаха “Новы замак” абласной філіі Саюзу беларускіх пісьменьнікаў. Тыраж выдання – 200 асобнікаў. Новы Замак: літаратурны альманах. Гродна. MMXIV. Выпуск 4 / укл. С.Астравец. – Мінск: Кнігазбор, 2016. – 180 с. Рэдакцыйная рада: Ю.Голуб, І.Жук, А.Пяткевіч. Першы выпуск альманаха быў падрыхтаваны да друку ў канцы 2012 году. Традыцыйныя рубрыкі – “Паэзія”, “Проза” дапаўняюць “Успаміны”, “Спадчына”, “Пераклады”, але з’явіліся і новыя рубрыкі “Memoria”, “Сучасныя казкі”, “Друкарскі варшарт”.

…к нам на портал с юмором и сатирой. Это то, чего не хватает в Беларуси. Я не скажу, что у нас нет писателей-юмористов. Этим жанром свободно владеют, например, Анатоль Зеков, Василь Ширко. Василь даже выступал на портале, но что-то помешало сотрудничеству. Сейчас, как мне кажется, рубрику «Юмор» сможет оживить замечательный поэт, прозаик, драматург Константин Нилов. Он обладатель различных наград, в том числе и «Золотого Купидона» в номинации «песенная лирика». Полагаю, Константин преподнесет всем нам подарок на 1 апреля, а сегодня опубликую один из его рассказов. Если К.Нилов оживит веселую рубрику, то, может, к нам заглянет Василь Ширко и другие писатели-юмористы. Не может быть, чтобы у нас «было туго» с юмором. Не верю!

Вершаваная частка першага нумара сёлетняга часопіса “Полымя” распачынаецца падборкай твораў Віктара Шніпа, галоўнага рэдактара “Мастацкай літаратуры”. Падборка магутная, з 16-й па 21-ю старонку. Для параўнання: супрацоўніку Шніпа, вядучаму рэдактару “Мастацкай літаратуры” Дзмітрыю Пятровічу зусім нядаўна “Полымя” адшкадаваў роўна дзве старонкі, мінус плошча на фота і на біяграфічныя звесткі. З гэтага мы заключаем, што вядучага рэдактара славутага выдавецтва не цэняць, не захапляюцца ім, як паэтам, у той час як вершам галоўнага рэдактара заўсёды радыя. Калі адрынуць намёкі і жарты, то вершы Віктара Шніпа сапраўды мацнейшыя за вершы Дзмітрыя Пятровіча, да таго ж у літаратуры Шніп даўно і мае пэўны аўтарытэт не толькі як буйны чыноўнік, але і паэт з імем.

Калі я адкрываю новы талент, для мяне гэта невялікае свята. Прыемна адчуваць, што ў нас ёсць усё ж таленавітыя пісьменнікі. Асабліва цешаць майстры Анатоль Зэкаў класічнай паэзіі, здольныя канкурыраваць з вядомымі паэтамі бліжэйшых суседзяў. У нашай літаратуры катастрафічна не хапае гумару. І вось я знайшоў пародыі і шаржы Анатоля Зэкава. Яны ўразілі мяне сваёй адточанасцю, стройным рытмам, бездакорнай рыфмай. Парадыст нават паўтарае стыль паэтаў і форму вершаў. Я атрымаў сапраўднае задавальненне ад знаёмства з новай кнігай А.Зэкава. Цяпер гэтага чалавека, несумненна, успрымаю па-новаму. Асобныя пародыі я замовіў у Нацыянальнай бібліятэцы ў Службе электроннай дастаўкі дакументаў. Не паленаваўся перавесці іх у лічбу і прапаную вашай увазе, паважаныя чытачы.

Безосновательное избиение невинных людей, особенно теми, кто обязан стоять на страже закона – это, несомненно, преступление. Да и вообще: может ли быть узаконенное избиение? Применение силы при задержании опасных преступников, возможно, вооруженных; укрощение разъяренной толпы (но не мирного митинга) и т.п. – это совершенно иное. Однако и применение силы не означает обычное избиение. Монотонное, в особо жестокой форме, по отношению к гражданам, лежащим на полу лицом вниз. Одна «Народная воля» широко осветила чрезвычайное происшествие, произошедшее 25 января в Фрунзенском суде. А ведь как должно было все происходить по закону? Не «титушки» или работники правоохранительных органов, одетые в цивильное, а милиционеры в форме должны были подойти к тем, кто разворачивал

Какой бы ни был мороз и ветер, бросать работу нельзя никак. Олег Митяев Антон Анісовіч, прадстаўлены ў 2-м нумары “ЛіМа” 2016 года, відаць па ўсім, вясковы інтэлігент. Ва ўсякім разе, ён распачынае падборку вершаў з гімну вёсцы. Гэтых гімнаў, трэба прызнаць, у беларускай літаратуры цэлае мора. І арыгінальнасцю тут не вызначышся. Хіба што стварыўшы літаратурны шэдэўр. Верш выглядае ладна і складна, як маналіт. Здаецца, у апошнім радку першай страфы коска паміж “уклад” і “і час” не патрэбная. Заўважце, што мы разбіраем не раёнку якую, а газету, прызначаную даваць напрамак развіцця нацыянальнай літаратуры. Але шматгадовая адсутнасць крытыкі на выданне дала свой “плён”: граматычныя памылкі задужа частыя.

У літаратурным клубе “Шчырасць” пры публічнай бібліятэцы №22, што на вуліцы Яна Чачота, было асабліва шматлюдна. Жыхары Маскоўскага раёна сталіцы, а таксама моладзь – курсанты БНТУ ваенна-тэхнічнай кафедры, навучэнцы і выкладчыкі чыгуначнага каледжу і сярэдняй школы №25 прыйшлі на свята паэзіі “Збіраю я Радзіму па радках”, у межах якога адбылася прэзентацыя кнігі паэзіі вядомага рускага пісьменніка, аднаго з самых значных сучасных паэтаў, члена Саюза пісьменнікаў Беларусі і Саюза расійскіх пісьменнікаў, лаўрэата прэстыжных літаратурных прэмій Юрыя Фатнева “Сівыя нябёсы”. Падчас вечарыны можна было пазнаеміцца з выставай твораў і публікакацый Юрыя Фатнева “Перелистает время книгу”, якая сустракала наведвальнікаў у чытальнай зале бібліятэцы.