Ранней старости одиночество – затянувшийся холод весны.
Что-то хочется и не можется, – вот покоя бы, тишины…
Ночь приходит – заходит без стука. Заходи! Вдруг вдвоем веселей?
Что ломаешься, старая сука, – не напьешься всё крови моей?..

Валерий ГРИШКОВЕЦ, «Ночь одиночества».
Вы тут: Главная»Рубрики»Литература»Гумар»

Ці любяць Зэкава паэты?

17/02/2016 в 17:02 Алесь Ляшчынскі поэзия , поэты , пародии , Бел.

Калі я адкрываю новы талент, для мяне гэта невялікае свята. Прыемна адчуваць, што ў нас ёсць усё ж таленавітыя пісьменнікі. Асабліва цешаць майстры Анатоль Зэкаўкласічнай паэзіі, здольныя канкурыраваць з вядомымі паэтамі бліжэйшых суседзяў.


У нашай літаратуры катастрафічна не хапае гумару. І вось я знайшоў пародыі і шаржы Анатоля Зэкава. Яны ўразілі мяне сваёй адточанасцю, стройным рытмам, бездакорнай рыфмай. Парадыст нават паўтарае стыль паэтаў і форму вершаў. Я атрымаў сапраўднае задавальненне ад знаёмства з новай кнігай А.Зэкава. Цяпер гэтага чалавека, несумненна, успрымаю па-новаму.


Асобныя пародыі я замовіў у Нацыянальнай бібліятэцы ў Службе электроннай дастаўкі дакументаў. Не паленаваўся перавесці іх у лічбу і прапаную вашай увазе, паважаныя чытачы.

 

Алесь Ляшчынскі

Анатоль Зэкаў

 

 

***

 

У новай кнізе «Замарожаныя пачуцці» Анатоля Зэкава чытачам прапануюцца як пародыі на паэтаў, якія плённа працуюць у беларускай літаратуры сёння, так і на тых, каго ўжо, на жаль, няма з намі. Аднак усе творы пісаліся і друкаваліся пры жыцці парадзіраваных аўтараў. Дык чаму б, аддаючы даніну памяці пісьменнікам, не згадаць гэтыя імёны яшчэ раз? Можа быць, прачытаўшы пародыі, чытачы звернуцца і да іх вершаў.

 

Паэты, крыўдаваць не час,

Што парадзірую я вас.

Няхай вас тое цешыць,

Што я чытаю вашы вершы…

 

 

 

Ці любяць Зэкава паэты? Алесь Ляшчынскі.

 

НЕ ДАЙ ЗАПНУЦЬ!

 

Ну дзе ты познішся,

Не йдзеш?

Ты звыклася пазніцца.

Складзе

З радкоў-пракосаў верш

На лузе касавіца.

 

Уладзімір Мазго

 

Даўно ўжо напісаў я верш,

Гатоў яшчэ адзін пачаць.

А ты ўсё познішся,

Не йдзеш,

Каб той, ранейшы, прачытаць.

 

Дзе бавіш летні час такі,

Калі паўсюль у лузе гам?..

Завялі, як трава, радкі,

I без цябе завяў я сам.

 

О, не даводзь жа да бяды,

Бо гэта ўрэшце не сакрэт:

Калі не прыйдзеш раптам ты –

Загіне без цябе паэт.

 

ДВА ЦЕНІ

 

Брыдуць два цені праз абмежак

На захад сонца крокам цяжкім,

Зганяюць звера з цёплых лежак

I ў кожны торкаюць мурашнік.

 

Славамір Адамовіч

 

Два цені – мой і твой – шыбуюць

На захад сонца праз абмежак.

То у мурашніку начуюць,

То ўзбоч звярыных торных сцежак.

 

У іх няма сваёй кватэры,

Таму і швэндаюць па лесе.

Пакуль ёсць мы, датуль ім мераць

Шляхі, што нашы ногі месяць.

 

З аленямі або з ваўкамі

Яны бягуць і век свой доўжаць.

Два цені ёсць. А дзе мы самі,

Таго не ведае ніхто ўжо.

 

"Замарожаныя пачуцці". Анатоль Зэкаў

 

Я, ТЫ I ПЕСНІ

 

I ты прыходзіш, як раней,

Вясёлая такая ж.

Вось толькі крышачку радзей

I крышачку чужая.

 

I я не ведаю зусім:

Цябе я выкрадаю,

Альбо, украдзеную ім,

Назад сабе вяртаю?..

 

Алесъ Бадак

 

А можа, ты і ні пры чым,

I грэх у тым твой невялікі?

Магчыма, ўкрадзеную ім,

Я сам цябе назад паклікаў?

 

На кухні зноў вада цячэ

I на патэльні штось сквароча...

Украў бы хто цябе яшчэ,

Каб я прыпеў хоць змог закончыць!

 

Ці гэта, можа, сніцца мне,

Ці, можа, мроіцца – не знаю

А ты прыходзіш, як раней,

I мне пісаць перашкаджаеш.

 

Прыходзіш ты, як і раней.

Не зразумець мне – хоць ты трэсні

Цябе ж укралі у мяне,

Калі пісаў я тэкст для песні.

КОЛЯ I ЛЁНЯ

 

На вуліцы Маркса, ў кватэры

Мятліцкага Колі

Я піў... І закусваў з патэльні...

I спаў як ніколі...

 

Леанід Галубовіч

 

Зайшоў да Мятліцкага Колі

Ў кватэру. Вядома,

З ім выпіў я так як ніколі –

Зваліўся ад стомы.

 

Кульнуўся адразу ж у ложак

Я сябру на радасць.

А Коля ўсё рыфмы трыножыў

Чарговай баладай.

 

Метафары гнаў у бяссонні,

Прышпорваў ляйчынай:

Пакуль, маўляў, спаць будзе Лёня,

Я спаць не павінен.

 

Назаўтра калі і прачнецца,

То будзе запозна:

Час вершаў для Лёні мінецца –

Пяройдзе на прозу.

 

"Замарожаныя пачуцці". Анатоль Зэкаў

 

КЛЮЧ «ДВА НА ДВА»

 

...ключ знайсці да таямніцы,

Нібы памножыць два на два.

I нечым важным – не драбніцай

Занята вечна галава.

 

Сяргей Законнікаў

 

Ад дробязі парожняй

Хай будзе галава.

О, як нялёгка множыць

Мне сёння два на два!

 

Бо што, сябры, таіцца

I кожны міг лаўчыць.

Я ж множання табліцу

У школе не вучыў

 

Паперу пераводжу –

Аж кругам галава.

Ніяк не перамножу

Я сёння два на два.

 

ПІША ВЕРШЫ ПАЭТ

 

Вёска спіць.

А дзівак-паэт

Пераводзіць на вершы чарніла

I рыфмуе каханую з поўняй...

……………

Трэці спеў. Захліпаюцца пеўні,

А ў яго не канчаюцца вершы...

 

Анатоль Кудласевіч

 

Вёска спіць, на турботы забыўшы,

Бы турбот усіх сцёрся і след.

Хіба толькі не спіць, нешта піша,

Рыфмы гонячы ў вершы, паэт.

 

А пра што дзівак піша? Напэўна,

Пераводзіць чарніла штоміг

На свіней, на курэй і на пеўня,

Што разбудзіць пад раніцу ўсіх.

 

То каханую з поўняй, няйначай,

Зарыфмуе, то з нечым яшчэ,

Ды і ўсё, што за дзень доўгі ўбачыў,

Ён у вершы свае валачэ.

 

Прычакаўшы начное натхненне,

Шмат пра што напісаць бы хацеў

Трэці спеў. Захліпаюцца пеўні,

А паэт і не чуе іх спеў.

 

I хоць пеўні рвуць горлы, ды гэта

Перашкодзіць не можа нічым.

Не канчаюцца вершы ў паэта –

Вось былі б толькі ў іх чытачы!

 

 

ЯК НЕ ЗБЛЫТАЦЬ?

 

Ах, маладыя, маладыя...

ссівелы моршчыцца прарок.

Што ні кажы,

пайшлі не тыя!

Як ні глядзі

не выйдзе толк!

Hi таго мускула,

ні грудкі!

Дзяўчына?

Хлопец?

Ці манах?..

 

Генадзъ Пашкоў

 

 

Ах, маладыя, маладыя,

не зразумець мне,

што за час!

I танцы ў вас ужо не тыя,

і мода ўжо не тая ў вас.

 

Адных вачэй

наўрад ці хопіць,

каб разглядзець,

аднак, і то

не разабраць:

дзяўчына?

хлопец?

ці іншы нехта –

толькі хто?

Між іх знайсці як

каралеву?

Я ў тым

заблытаўся зусім.

Вось апраналася б, як Ева -

тады не зблытаў бы

ні з кім!

САМ БЕЗ СЯБЕ

 

Я ўсе табе аддаў...

………………….

Няужо усяго аддаў

I больш няма мяне?!

……………………

Адпусці мяне, я прашу,

Хоць на міг да сябе самога!

 

Рыгор Барадулін

 

Між леташніх атаў

Табе я задарма

ўсяго сябе аддаў –

I больш мяне няма.

 

Увесь растаў і сплыў,

Як ранішні туман.

Учора яшчэ быў,

А сёння ўжо няма.

 

Адпеў і адгудзеў,

Як чмель сярод атаў.

Няма мяне нідзе,

Бо сам сябе аддаў.

 

I вось ужо не ў лад

Малюся я ў журбе:

Вярні мяне назад,

Бо як жыць без сябе?

 

"Замарожаныя пачуцці". Анатоль Зэкаў

 

"Замарожаныя пачуцці". Анатоль Зэкаў

 

НЕАЦЭНЕНЫ ПОЗІРК

 

Мне не забудзецца ніколі,

Як у азёрнай старане

Гуло сяброўскае застолле

I ты глядзела на мяне.

 

Генадзь Бураўкін

 

Гуло сяброўскае застолле –

Куды падзелася й туга? –

I хмельны пах ажно да столі,

Як тое полымя, шугаў.

 

Трымаў і я ў ім годна марку,

Бо за сталом тым, як усе,

Куляў тады за чаркай чарку,

Пакуль зусім не акасеў.

 

Ды й не магло ўжо быць іначай

Ў сяброўскай тлумнай гамане,

Хоць мутным вокам я і ўбачыў,

Як ты глядзела на мяне.

 

Мне не забыць застолле тое.

Мяне, між іншым, не віні,

Што хоць і ўбачыў позірк твой я,

Аднак, на жаль, не ацаніў.

ПАЭТЫЧНАЯ МАЛІТВА

 

Мы молімся крынічаньцы,

Ды ў тым няма граху:

Мы ўсе крыху язычнікі,

Паэты ўсе крыху.

 

Алесь Пісьмянкоў

 

Мы молімся ўсе рыфмачцы.

Да славы цяжкі шлях.

Спачатку мы язычнікі,

Паэты мы пасля.

 

Складаецца нялёгенька

У рыфмачку, аднак

Хоць пішацца са стогнікам,

Ды пішацца так-сяк.

 

Дзе кропачкі, дзе клічнічкі –

Складалася б абы!

Ступаем мы па рыфмачцы,

Па кладачцы нібы.

 

А кладачка хістаецца.

На нітачцы ж стаім.

Ці ўсе з нас утрымаюцца?

А хочацца ж усім!

 

КОЛА ЛЁСУ

 

Кожны дзень мяне пераязджае кола...

 

Анатоль Сыс

 

Мне неслі мёд з-за долаў пчолы,

які за вершы быў падзякай,

пчаліны рой круціўся колам,

што мне ўяўлялася вужакай.

 

I вось ужо вужака стужкай

ўзвіваўся нада мной, як пуга.

А потым лес малітвай гушкаў

ў імя Айца й Святога Духа.

 

Пан Лес, агмень і ўвысі зоры –

усё змяшалася урэшце,

і белая гадзюка з чорнай

паўзлі па міжрадкоўі вершаў.

 

Ды толькі мне зусім не спеўна

каля агменю ў лесе голым,

таму што кожны дзень, напэўна,

мяне пераязджае кола.

 

***

З ЦЭХАВАЙ ПРАПІСКАЙ

 

У цэху зборачным навечна

прапісаны даўно ўжо я,

дзе дружбай спаяна сардэчнай

мая

рабочая сям’я.

 

Хведар Жычка

 

Адных купілі ў магазіне,

між качаноў знайшлі другіх.

I хіба я ўжо ў тым павінен,

што не адношуся да іх.

 

Я не ў капусце адшуканы,

не буслам скінуты ў мяжу.

Я ў цэху зборачным сабраны.

Не верыш –

пашпарт пакажу!

РАЗМОВА З БЛОКАМ

 

I мне чытае вершы Блок,

Забыўшыся на час і стому.

 

Яўгенія Янішчыц

 

Між класікаў – і я вядома.

Мяне не адштурхнеш убок.

Забыўшыся на час і стому,

Чытаў мне вершы Сашка Блок.

 

Чытаў адной, не пры народзе.

Падчас спыняўся і тады

Пытаў звычайна:

– А ці пойдзе?

I я казала:

– Не бяды...

 

Парой кідала:

– Слабавата,

Ты, Сашка, тут падумай лепш.

I ён глядзеў, бы вінаваты,

А потым ціха крэсліў верш.

 

Сачыла я за Блокам збоку,

Калі карпеў над вершам Блок,

I папраўляла вершы Блоку,

I знала: з Блока будзе толк.

 

Оставить комментарий (2)
Система Orphus

Нас считают

Рейтинг@Mail.ru

Откуда вы

free counters
©2012-2019 «ЛитКритика.by». Все права защищены. При использовании материалов гиперссылка на сайт обязательна.