Пустата
Абодва вершы, якія прадстаўлены на конкурс «Першацвет» (надрукаваны ў газеце «ЛіМ») з поўнай упэўненасцю можна аднесці да пустышак. Агульнае, што іх аб’ядноўвае – жаданні. Гераіні чагосьці жадаюць. Гэта адзін з прыёмаў сучасных «жаночых» вершаў. Стогн – іх першая прыкмета. Стогнуць па героям, да якіх гераіні палаюць запалам.
Крытыкаваць падобную версіфікаваную – удала ці не – прозу, няма ніякага сэнсу. Таму ўсё зводзіцца, у асноўным, да мноства пытанняў.
Конкурс «ПЕРШАЦВЕТ»
Воля Чайкоўская
***
я хацела б ператварыцца ў журавіну
або ў кроплю вады
зліцца з ландшафтам
згубіцца ў лесе
застацца тут назаўжды
я хацела б зрабіцца разгубленай
і бездапаможнай
згубіць квіток
пашпарт
забыцца на асцярожнасць
я хацела б развучыцца плакаць
наогул забыць што такое слёзы
зразумець як правільна і не балюча
але не заўжды выходзіць
або проста інакш не можна
я хацела б зрабіцца ружовай
або фіялетавай кветкай
такой якія растуць каля твайго дома
слухаць дзіцячы смех
вымяраць глыбіню дзён
будаўнічай рулеткай
я хацела б сыходзіць
але заўжды да цябе вяртацца
размаўляць
бачыць
дакранацца
---
– дзе «тут»?
– што за «квіток»?
– капрызная гераіня пастаянна раве: «я хацела б развучыцца плакаць».
– « зразумець як правільна і не балюча». Што зразумець?
– « слухаць дзіцячы смех». Чый смех, адкуль ён там?
Увогуле, у агародзе бузіна ...
Тое ж самае і з наступным вершам, які ў большай ступені закручаны.
***
Конкурс «ПЕРШАЦВЕТ»
Вікторыя Смолка
Каб вочкам кветкі ўздоўж зямлі
Упасці мне на крок маленства :
Пабачыць светла, як ішлі
Дзяўчынка з Марай сцежкай сэрца.
Хачу ўсёчулай цішынёй
Запоўніць келіх дня гранёны,
Каб ліў свой спеў у сэрцазвон
Зноў голас, небам блаславёны.
Далоні Мары на плячы
Адчуць хачу і адчуваю,
Калі ў пялюшках аблачын
Бог вершанятка спавівае.
---
– што такое «вочка кветк і»?
– як гэта « ўздоўж зямлі»?
А папярок як?
– што такое «крок маленства»?
– што азначае «пабачыць светла»? А «пабачыць цёмна»?
– што такое «сцежка сэрца»?
– чаму келіх « гранёны»?
– што такое «сэрцазвон» і як у яго «ліць спеў»?
– два апошнія радкі наогул глупства.
Алесь Новікаў