Як я і спадзяваўся, Мікола Шабовіч адгукнуўся на маю просьбу і даслаў свае вершы, якія былі перакладзены на рускаю мову і надрукаваны ў «Белай Вежы» №3(5)-2012 года. Іх можна прачытать вось
тут.
Я уважліва азнаёміўся з дасланым і атрымаў вельмі дзіўнае здавальненне. Можаце самі ацаніть майстэрства Мікола Шабовіча.
***
Давай пафіласофствуем з табой,
Згадаем, што прайшло, не адбылося.
Нам не вярнуцца ў колішнюю восень –
У пачуццёвы светлы лістабой.
Мы іншыя, бо восені няма
І выпіта другімі наша лета.
Між намі сцюжнавейная зіма.
Мы іншыя. І ведаем мы гэта.
Разумныя. На слоўны перапал
Адзін другога лёгка выклікаем,
Нібыта дні пражытыя гартаем,
Спраўляем вэрхал і лагодзім шал.
Не зберагчы таго, чаго няма,
І выдумляць не варта і не трэба.
Мы, як маглі, трымалі наша неба –
Усё прайшло. І плакацца дарма…
Давай пафіласофствуем з табой.
Мы не змаглі жыццё пражыць іначай,
І тэлефон нябачнаю слязой
Па нас з табою болей не заплача.
***
Вяртаюся, каб вымавіць “люблю”
Дзяўчынцы, што калісь зачаравала,
І летуценні стоена лаўлю
Ў паглядзе тым, што ты падаравала.
Лаўлю дакор за тое, што змаўчаў.
(О нерашучасць, як цябе пазбыцца?!)
Такі балючы – першы мой адчай
Ізноў ля сэрца мройліва гняздзіцца…
А ты пралескай першаю цвіцеш,
Хоць да вясны яшчэ далекавата,
І ў тым, што развітаемся навек,
Ні ты, ні я – ніхто не вінаваты.
***
Там, за нябачнаю імглой,
Дзе зорак прадзіва,
Яшчэ мы стрэнемся з табой,
Так Богам дадзена.
І будзем стоена лавіць
Пяшчоту восені,
Жыцця нязмушаную ніць
І неба ў просіні.
І піць пачуццяў ціхаспеў,
Бы ў смагу, росамі,
І слухаць вечнасці павеў
Пад сонца косамі.
Яшчэ мы стрэнемся з табой –
Так Богам дадзена –
Там, за нябачнаю імглой,
Дзе зорак прадзіва.
***
Ты спіш нячутна на маім плячы,
Магчыма, ноч, а то і больш не спала,
І вейка на шчаку тваю упала…
Ты спіш нячутна на маім плячы.
Мне гэты сон да скону берагчы,
Хоць застанецца тайнаю навекі:
На шчасце ці на гора ўпала вейка?
Мне гэты сон да скону берагчы.
Ты спіш нячутна на маім плячы…
***
Хопіць, восень, вяртаць успамін…
Зорка падае, потым – другая.
І глядзіць цішыня з-пад ялін.
– Дарагі мой…
– Мая дарагая…
Тое ж месца. Прабеглі гады.
Маладзік. Развітанне навекі.
Як сляпыя ўначы – хто куды
Два чужыя пайшлі чалавекі.
***
Гэта казка, ці ява, ці сон –
Чуць твае сэрцагрэйныя словы.
О, які іх салодкі палон!
Так і слухаў бы: “Што Вы! Ну што Вы!..”
Дзіўнавокая краска Зямлі
Ці спагады ручай хуткацечны?..
Мы з табою і дня не былі,
А здаецца: знаёмыя вечнасць…
Зноў як прыйдзеш у мройныя сны,
Нібы сонечны промнік маёвы,
Я скажу: “Ты царыца вясны!”
І пачую: “Ну што Вы! Ну што Вы!”
***
Паміж знадзееных дарог,
Калі не спіцца аж да золака,
Магчыма, слова й серабро –
Не забывай: маўчанне – золата.
У дзён самотлівай журбе,
Дзе хвілі шчасця хуткацечныя,
Магчыма, любяць не цябе –
Не забывай: каханне вечнае.
І што там чын ці хваласпеў,
Як лёсу ніць трымціць дрыготкая?
Магчыма, шмат ты не паспеў –
Не забывай: жыццё кароткае…
***
Нібыта зорачкі ўначы,
Так Вашы вочы паглядзелі.
Мой сум і боль куды падзелі?
Нібыта зорачкі ўначы,
Так Вашы вочы паглядзелі.
Таго пагляду не забыць,
Бо ён прынёс вясны залеву.
Цяпер – мая Вы каралева,
І мне маліцца і маліць,
Усе адкінуўшы сумневы.
Калі ж мы стрэнемся яшчэ
І ці пашле нам Бог спатканне?
Так нараджаецца каханне…
І ў Вашым позірку вачэй
Жыве надзея на спатканне.
Мне хтосьці скажа: “Летуцень!
Яна табе зусім не роўня”, –
Ды не забыцца мне ўсё роўна,
Як ночы ўслед прыходзіў дзень,
Такі святочны і чароўны.
Мне песціць Вашае імя
І чуць у ім прыліў італій.
О, каб жа зноў Вы завіталі
У тую казку, дзе зіма
З вясной заручыны спраўлялі.
Той міг сустрэчы берагчы
У будні буду і ў нядзелі.
Нібыта зорачкі ўначы,
Так Вашы вочы паглядзелі.
***
Як на цябе, я, мабыць, не глядзеў
Шчэ ні на кога – толькі на ікону.
Спатканая сягоння неспадзеў,
Ты не мая, але мая да скону.
Ты нараджаеш рыфмы і радкі,
Ў тваім паглядзе яснаспевіць лета.
О, як крануцца мне тваёй рукі,
Мая Джаконда і мая Джульета?!.
Як і прыйшла, ты пойдзеш неспадзеў,
Хоць не мая, але мая да скону.
Як на цябе, я, мабыць, не глядзеў
Шчэ ні на кога – толькі на ікону.
***
Няхай хвіліны не вярнуць назад
І цеплыня пачуццяў толькі сніцца,
Як гэта страшна: за вярсту пазнаць,
А падысці бліжэй – і памыліцца.
***
За якой гарою,
Дзе шукаць па свеце
Маладыя мроі
Маладога лета,
Што цвілі, буялі
Колісь так шматкветна,
А пасля завялі
Ціха й непрыкметна,
Хоць душа й сягоння
Леціцца й вяснуе
Над гадоў прадоннем,
Над вячэрнім сумам
І радкі міжволі
Мкнуць на край Сусвету
Ў маладыя мроі
Маладога лета?..
***
Н.
Нашы дні – беспрытульныя мроі.
Нашы мары – заўчорашні снег.
Мы з табою зусім не героі,
Нас даўно падымаюць на смех.
Мы з табою – бяскрылыя птахі.
Наш палёт – ад сцяны да сцяны.
Спадзяванняў паднебныя гмахі
Адлюлялі ружовыя сны.
Мы бязгнёзда жывём і бязглузда,
Летуценім калі-нікалі,
Як шары, што загнаныя ў лузу, –
Адгулялі сваё. Аджылі.
***
Якія песні ні спявай,
Якому Богу ні маліся, –
Калі ўжо сказана: “Бывай!”, –
Вярнуць былое не імкніся.
І як ты час спыніць ні мар
Пад споведзь дзён звонкагалосых, –
Гадоў жыццёвы каляндар
Даўно ўжо складзены ў нябёсах.
Нам толькі мары спеліць-грэць,
Свае патолячы прывычкі,
І ўслед за зоркаю гарэць,
І растварыцца ўслед за знічкай…
***
Як мітусня гасцюе дзень пры дні,
Змяняе вэрхал даўкія турботы,
Захочацца хоць хвілю цішыні,
Захочацца хоць хвілю адзіноты.
Захочацца заснуць пад клёнаў шум,
Уткнуўшыся ў падушку травяную,
І спавядаць уласную душу,
І піць да дна сімфонію лясную.
Не шкадаваць, што мклівяцца гады,
А шкадаваць, што вёсны за гарою
І што не я, а нехта малады
Не спіць да рання летняю парою
І прысвячае дзіўныя радкі
Дзяўчынцы той, якой не знаць ніколі
Тых шчырых слоў, шчымліва-трапяткіх,
Таго пякуча-радаснага болю…
Гады, гады… Не вернуцца яны,
Хіба прысняцца толькі на хвіліну
Пад клёнаў шум, гаючы шум лясны,
Пад ветру спеў, пад посвіст салаўіны.