Худощавый, сгорбленный старик, который сидел у подножия разлапистого дуба, что грозно возвышался над ольхами, осинами, липами, росшим между деревьями кустарником, прошептал про себя:
- Скоро мне конец... Совсем уже скоро...
Старик прошептал об этом равнодушно, вяло, как о чем-то простом и естественном, от которого никуда не уйдешь, нигде не спрячешься...

Анатолий РЕЗАНОВИЧ, «Отшельник».
Вы тут: Главная»Рубрики»Литература»ЛіМаразм

ЛіМаразм-116. Кармленне праз зонд

31/03/2016 в 12:08 Міхась ЮЖЫК, вядучы рубрыкі "Полымя" , проза 0

Что же касается его образа жизни, то он может поставить в тупик любого гигиениста, который не в состоянии будет объяснить себе, каким образом этот старик, питающийся одной только полентой без соли, сохраняет удивительную бодрость, крепость, силу и ходит по двадцать миль в день. Для психолога здесь любопытно проследить влияние умопомешательства на подъем духа, на развитие умственных способностей, иногда даже до одного уровня с гениями, хотя печальный недуг и придает всему мышлению оттенок ненормальности. Чезаре Ламброзо (“Гениальность и помешательство”) Хай мне скажа паважанае спадарства – хто з вас перачытвае “Людзі на балоце” Івана Мележа? Я дык ведаю толькі аднаго чалавека – пенсіянерку, якая ратуецца ад бяссоння Коласам і Мележам, даводзячы ўсім, што яна заадно і вывучае беларускую мову

ЛіМаразм-115. Падвышаць дабрабыт

30/03/2016 в 18:45 Міхась ЮЖЫК, вядучы рубрыкі "Полымя" , критики , академические литераторы 2

На каждого умного - по дураку, всё поровну, всё справедливо. Булат Окуджава На старонцы 101 “Полымя” №2 2016 года пачынаецца “навуковая публікацыя” Шаўляковай-Барзенка, прысвечаная шматграннай творчасці Алеся Бадака. Мяркуючы па выкручастай мове, гэта тая самая Ірына Шаўлякова, да няўцямных артыкулаў якой мы звыклі цягам двух апошніх дзесяцігоддзяў. Яна нават у назве артыкула ўхітрылася пакакетнічаць – “Паэзія рэча(ў)існасці”, нібы не акадэмічны часопіс гэта, а “Бум-Бам-Літ”, творчасць якога дзесяць гадоў таму любіла рэкламаваць Шаўлякова. Аднак правілы нашай літаратуры жорсткія, і пазабаўляўшыся з Вішнёвым і Бахарэвічам, крытыкеса ўразумела нарэшце, што трэба неяк выжываць, а то вышпурнуць на дно літпрацэсу. Таму цяпер – знаны Алесь Бадак, не запэцканы, як Бахарэвіч

ЛіМаразм-114. Апраметная слова

29/03/2016 в 10:43 Міхась ЮЖЫК, вядучы рубрыкі "Полымя" , писательство 2

Позорно, ничего не знача, Быть притчей на устах у всех. Борис Пастернак Алесь Марціновіч, які з’яўляецца членам рэдкалегіі “Полымя”, рашыў нас парадаваць успамінамі з уласнага неацэннага жыцця. Прычым робіць гэта пажылы пісьменнік у двух нумарах “Полымя”, пачынаючы з першага і канчаючы (спадзяёмся) нумарам 2 гэтага года. Увогуле слаўны часопіс па завядзёнцы забіты наменклатурай і трашчыць па швах ад яе выкармленага на касцях замучаных літаратараў цела. Прывядзём толькі некаторыя імёны са зместу нумара: Навум Гальпяровіч, Алесь Марціновіч, Васіль Гігевіч, Алесь Ветах, Ірына Шаўлякова (артыкул пра Бадака), Уладзімір Гніламёдаў, Мікола Гіль, Казімір Камейша… Божа ж ты, мой! Амаль усе яны, як ты бачыш, чытач, нашы даўнія лімаразмаўцы, якія зусім не жадаюць адысці на спачын і аддаць месца

ЛіМаразм-113. А ці не ўзяцца нам за Аляксандра нашага за Сяргеіча?

26/03/2016 в 11:57 Міхась ЮЖЫК, вядучы рубрыкі "Полымя" , беспредел , поэзия 1

Часопіс “Полымя” доўжыць сваволіць. Галоўнага рэдактара там няма, таму палітыка “флагмана” мітуслівая. То яны забаўляюць нас перакладамі паэзіі ўсходніх сяброў, то бяруцца за самога Ніцшэ – ды так, што ў вашага крытыка пачынае павека торгацца. То супрацоўнік “Полымя” Марціновіч запаўняе траціну часопіса сваімі малацікавымі ўспамінамі, то Ірына Шаўлякова ўмацоўвае свае пазіцыі ў холдынгу, аналізуючы “творчую індывідуальнасць” Алеся Бадака, прычым пазначае гэта ні многа, ні мала – як навуковую публікацыю. І пайдзі тут да яе прычапіся! А то ўжо ўзяліся за сонца рускай паэзіі, Аляксандра Пушкіна. У сёлетнім №2

ЛіМаразм-112. Я ў паэзію пайду, хай мяне навучаць

24/03/2016 в 13:16 Міхась ЮЖЫК, вядучы рубрыкі "Полымя" , поэзия , поэты 8

Вы чуеце яго зычны праніклівы голас па радыё, похапкам збіраючыся на працу, і ў абедзенны перапынак за бутэрбродам, і ўвечары, рыхтуючыся да ратавальнага сну. Цёплы голас на роднай правільнай мове. Гадоў пятнаццаць ці нават дваццаць і болей абуджае ён нацыянальную свядомасць людзей, якія раптам даведваюцца ў здабыванні хлеба надзённага, што яны ёсць беларусамі, цьмяна ўспамінаючы і родную косую хату, і за хатаю, проста ў кустах, туалет; і рэчку, што сыходзіць навечна ў лясы. Цёплы голас гаворыць вам, што ёсць у нас, аказваецца, і Купала і Колас, і Караткевіч, “Дзікае паляванне караля Стаха” якога вы даўно-даўно глядзелі, здаецца, па тэлевізары. І вы імчыцеся ў вір жыцця прасветленыя нечым узнёслым і дарагім.

ЛіМаразм-111. Няпыльная праца

23/03/2016 в 14:13 Міхась ЮЖЫК, вядучы рубрыкі "ЛіМ" , поэзия 0

У сёлетнім “ЛіМе” №10 апяваецца на ўсе лады паэзія слаўнага Ўсходу. Каму гэта цікава – тое таямніца вялікая ёсць. Гэтае пытанне для нас неадольнае. Таму спрабуем ажыццявіць пераход у №9. Там нас зноў чакае падстава – у раздзеле “паэзія”, так бы мовіць, вершы Вольгі Гапеевай. І вершы Мар’яна Дуксы. Гапееву мы ўжо разбіралі паводле “Полымя” і даказалі, што паэзіяй такое цяжка назваць. Мар’ян жа Дукса чалавек пажылы, паважаны, пабожны, апявае высокія ідэалы, і таму як бы грэх такога кранаць. Нядаўна ў шоу “Танцы з зоркамі” па канале “Расія” гэтак жа ў тупік быў пастаўлены Мікалай Цыскарыдзэ, які сядзіць у журы: адна пара прадставіла яму вальс на тэму Вялікай Айчыннай, ды яшчэ акцёр прыкінуўся бязрукім афіцэрам у форме і галіфэ.

ЛіМаразм-110. Прыбор для паэзіі

12/03/2016 в 15:32 Міхась ЮЖЫК, вядучы рубрыкі журналы , поэты 1

Часопіс “Маладосць” у №10 мінулага года змясціў падборку вершаў, прысвечаную восені ад розных паэтаў. Хто яны і што, нам не ўказваецца. А між тым уступны верш падборкі Міколы Антаноўскага выглядае годна, прачула, натуральна, а не фальшыва, як мы прывыклі чытаць што ад маладых, што ад старых аўтараў. Гэта класічная паэзія светлай журбы, адносна правільная па форме і насычаная зместам. Тым болей што ў вершы так і пішацца “сум мой светлы сёння”. Не хочацца каментаваць гэты змест, ён, паўтаруся, звычайны для такой паэзіі. Галоўнае тут – шчырасць і натуральнае валоданне моваю. І ўсё-такі мы не можам прапусціць хібы, за якія адразу, міжволі, чапляецца вока крытыка.

ЛіМаразм-109. Мітуслівыя прыпеўкі

11/03/2016 в 11:18 Міхась ЮЖЫК, вядучы рубрыкі "Полымя" , поэзия , переводчики 1

Мастацкая частка часопіса “Полымя” апошнім часам сталася беднай. Згалела. Асабліва гэта тычыцца прозы, дзе, акрамя бясконцай эпапеі акадэміка Гніламёдава, мы гадамі нічога не бачым значнага. Проза замяняецца ўспамінамі. Напрыклад, у сёлетнім №1 здаравенныя, даўжэзныя мемуары супрацоўніка “Полымя” Алеся Марціновіча. Потым выкапалі з архіву неапублікаваную прозу Івана Шамякіна. Потым затыкаюць шчыліну ўспамінамі сына напаўзабытага савецкага літаратара. Дапаўняюць гэта напалову дакументальнай прозай сябра сына напаўзабытага савецкага літаратара. І яшчэ застаецца прарэх! Тады мабілізуюць з “Дзеяслова” вядомую раманістку.

ЛіМаразм-108. Датрактарная эпоха

08/03/2016 в 13:07 Міхась ЮЖЫК, вядучы рубрыкі "ЛіМ" , СПБ , молодежь 0

У №8 “ЛіМа” на старонцы “паэзія” нас частуюць творчасцю Міколы Шабовіча і Яўгена Хвалея, людзей, што друкуюцца на гэтай старонцы гадоў 30, не меней. Таму, пашукаем пакуль шчасця на іншых старонках, а менавіта апусцімся ў “крытыку”. Адна старонка з дзвюх традыцыйна занятая не крытыкай, а ўспамінамі. Пра Рыгора Барадуліна, каго холдынг “Звязда” ў апошнія дзесяць гадоў яго жыцця знаць не знаў, ніколі не ўзгадваў, як ізгоя. Бо “Барадулін” друкаваўся ў “Дзеяслове” і нелюбоў яго да холдынгу і СПБ вызначалася ўзаемнасцю. Але мёртвы не запратэстуе, маўляў, не хачу, каб мяне паміналі на вашых прадажных старонках! Бо ён ужо ідал, якімі ў нас любяць размахваць, амбітную моладзь палохаючы.

ЛіМаразм-107. Два багатыры, якія хацелі коней пацалаваць

06/03/2016 в 15:28 Міхась ЮЖЫК, вядучы рубрыкі "Нёман" , поэзия , поэты 3

Першы сёлетні нумар “Нёмана” мяне быў напалохаў: ён пачынаецца фантастычнай аповесцю… Уладзіміра Арлова. Ці не наш гэта Арлоў са “Свабоды” – грэшнай справай падумаў я. Не, гэта другі, рускамоўны Уладзімір Арлоў, кінарэжысёр і пісьменнік. Не апазіцыянер. Далей пайшло наша прывычнае – вершы (на пяць аж старонак) Міхася Пазнякова ў перакладзе каго б вы думалі… Анатоля Аўруціна, гэтага беларускага Пушкіна, які адмыслова вырошчвае для гэтага бакенбарды. Зусім нядаўна мы раскрытыкавалі нёманскія вершы Пазнякова ў перакладзе Елізаветы Палеес, і вось наш старшыня МГА СПБ, які ходзіць у “Нёман”, як да сябе на кухню, літаральна праз некалькі нумароў змяшчае новыя вершы, у перакладзе новага аўтара.

Страница 1 из 12
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • >>
  • Последняя
  • Нас считают

    Рейтинг@Mail.ru

    Откуда вы

    free counters
    ©2012-2019 «ЛитКритика.by». Все права защищены. При использовании материалов гиперссылка на сайт обязательна.