Яшчэ зялёны лёд не хрумснуў.
Яшчэ
   нецалаваных вуснаў
не апаліў
   гарачы хмель.
Яшчэ галінкаю вярбовай,
развёўшы фарбы снегіровай,
мароз малюе акварэль…

Генадзь ПАШКОЎ, 1980
Вы тут: Главная»

Адстаўная арда

07/05/2018 в 14:56 Міхась Скобла беларуская мова 0

+РУС. Чакаючы сына ў вестыбюлі адной са сталічных беларускамоўных гімназій, я аднойчы міжволі стаў сведкам антыпедагагічнай, на мой погляд, дзеі. Выхаваныя гімназісты, вучні пачатковых класаў, перад дзвярыма звонка шчабяталі сваё "да пабачэння" а пры тых жа дзвярах моўчкі сядзеў насуплены ахоўнік сталага веку. Дзеткі ўсё шчабяталі, ахоўнік усё маўчаў, і я не вытрымаў. Падышоў і як мага культурней зрабіў заўвагу: маўляў, нельга так паводзіцца, вы ж працуеце ва ўстанове адукацыі. Ахоўнік зірнуў на мяне непрыхавана варожа і гучна, на ўвесь вестыбюль, заявіў: «Я бывший советский офицер и не должен на старости лет засорять мозги вашей белорусской мовой». Шануючы чытачоў, я цяпер трохі падрэдагаваў тую заяву – у арыгінале ў дзеяслове замест літары "о" прагучала "и". I гэта перад дзеткамі, якія ў вестыбюлі...

Навошта Віцебску чужая княгіня Вольга?

26/04/2018 в 21:18 Міхась Скобла Беларусь , история 0

У народнага паэта Беларусі Пімена Панчанкі ёсць сумны верш пра тое, як найвядомейшы ў свеце віцябчанін Марк Шагал меў намер падараваць роднаму гораду некалькі дзясяткаў сваіх карцін. Тых, на якіх пазнаецца дарэвалюцыйны Віцебск – з цэрквамі, касцёламі і сінагогамі, з драўлянымі хацінамі, над якімі лётаюць закаханыя. Тагачаснае віцебскае начальства адмовілася ад падарунка. “Шагал пакрыўдзіўся і памёр, а Віцебск страціў мільёны турыстаў”, – канстатаваў Пімен Емяльянавіч, яўна спачуваючы і пакрыўджанаму Марку Захаравічу, і землякам-віцябчанам, у якіх, трэба думаць, ніхто не пытаўся, патрэбна гораду карцінная галерэя славутага мастака-авангардыста ці не. Наўрад ці сённяшняе кіраўніцтва Віцебска кусае локці, прыгадваючы пралікі сваіх папярэднікаў, – занадта даўно тое было. Але вучыцца на памылках...

Каму ў Мінску патрэбны тупік Быкава?

20/02/2018 в 11:40 Міхась Скобла СПБ 0

Жыў калісьці ў польскай Лодзі пісьменнік Мацей Юзаф Канановіч. Паходзіў ён з вёскі Дубраўка над Шчарай (цяпер Мастоўскі раён), добра ведаў беларускую мову і пераклаў на польскую цэлую бібліятэку нашай класікі (Я.Брыль, М.Танк, А.Адамовіч ды інш.). А яшчэ пан Канановіч вельмі любіў Тадэвуша Касцюшку – у любой сябрыне першы тост выпіваў за Касцюшку, у лодзеўскай кватэры на сцяне віселі партрэты Касцюшкі, на пісьмовым стале стаяў бюсцік Касцюшкі, а свае літаратурныя выступленні пісьменнік любіў заканчваць фразай: "Касцюшка назаўсёды застаўся ў нашых сэрцах". Прыязджаючы ў любы горад, Мацей Юзаф Канановіч найперш звяртаўся да прахожых з пытаннем: "А дзе ў вас вуліца Касцюшкі?". Прызнаюся, падобным чынам некалькі разоў праверыў сваіх суайчыннікаў і я. У Мінску і Гродне...

Міністэрскі цынізм

30/01/2018 в 12:17 Міхась Скобла история , Отечество в опасности 0

Колькі сябе памятаю, верш Петруся Броўкі «Пахне чабор» быў у школьных праграмах. Меладычны і лёгкі для завучвання, ён падабаўся старшакласнікам і настаўнікам (а ўсеагульнай сімпатыяй карыстаецца далека не кожны праграмны твор). I вось той пахучы "Чабор" прыміністэрскія разумнікі спісалі ў гербарый – выкінулі са школьнай праграмы. Што і выклікала абурэнне настаўніцы Ганны Севярынец, якая, пашкадаваўшы той без пары засушаны чабор, асцярожненька так прапанавала ўключыць у прарэджаныя летась праграмы творы Уладзіміра Жылкі, Алеся Дудара, Тодара Кляшторнага і Юлія Таўбіна, знішчаных у часы сталінскага тэрору. Адказ з Міністэрства адукацыі за подпісам прэс-сакратаркі Людмілы Высоцкай прагучаў як артылерыйскі залп шрапнеллю па названых літаратарах. Бяздарных і маральна няўстойлівых...

Ганаровая мова

26/01/2018 в 15:36 Міхась Скобла беларуская мова 0

Для замежных беларусаў мінскае метро – як бальзам на сэрца. Дакладней, моўны рэжым, які існуе ў нашай падземцы. Прыязджае змучаны настальгіяй чалавек на радзіму, спускаецца на эскалатары, а тут табе: "Асцярожна, дзверы зачыняюцца. Наступная станцыя – "Кастрычніцкая". Ды яшчэ тое самае па-англійску. Песня песняў, а не метро. Памятаю, з якім замілаваннем прыслухоўваўся да абвестак у вагоне адзін мой маскоўскі знаёмец родам з мінскіх ваколіц. Ужо і просьба прагучала "Калі ласка, пакіньце вагоны" і правадніца, падобная на сцюардэсу, па пустым цягніку пайшла, а ён усе сядзеў у тым вагоне, быццам апошняя станцыя не "Магілёўская", а дзесьці ў Шабанах ці ў ягоным родным Чэрвені-Ігумене. Тады ж маскоўскі беларус (між іншым, доктар навук) назваў мінскае метро ганаровым прытулкам...

Момант ісціны для міністра

11/01/2018 в 18:27 Міхась Скобла журналы , беларуская мова 0

+РУС. У пераднавагодняй святочнай сумятні мала хто заўважыў адну страту – са спісу фінансаваных дзяржавай перыёдыкаў знік часопіс «Вожык». Хтосьці з інтэрнэт-аптымістаў нявесела пажартаваў: маўляў, абленаваўся той "Вожык", цяпер давядзецца пакруціцца. На жаль, я тут далёка не аптыміст і лічу, што ілюстраваны сатырычны часопіс з накладам менш за тысячу асобнікаў выжыць у нашай сітуацыі папросту не зможа. Як гавораць у народзе, круці не круці – мусіш памярці. I гэта, вядома, засмучае. Па-першае, "Вожык" адзіны сатырычны часопіс у Беларусі, часопіс-доўгажыхар – выходзіў з 1945 года. Па-другое, ён быў паслядоўна беларускамоўны – і ў змрочныя сталінскія часы, і ў пацешныя хрушчоўскія, калі адмова ад нацыянальных моў мусіла паскорыць хаду савецкага народа да камунізму, і ў часы...

Куды там пісьменнікам да лазніка з венікам

27/12/2017 в 11:22 Міхась Скобла "Народная воля" , писатели 0

Шпацыруючы па ледзь прысыпаным першым сняжком Кіеве, я звярнуў увагу на помнік з натхнёным і, падалося, знаёмым абліччам. Грацыёзны і ў той жа час дэмакратычны – ён не ўзвышаўся над мінакамі на пастаменце, стваралася ўражанне, быццам чалавек у добрым настроі вырашыў проста прайсціся па Храшчаціку. Я наблізіўся: так і ёсць – гэта быў Анатоль Салаўяненка, знакаміты ўкраінскі спявак, чый рэпертуар складаўся з гэтак любімай усім народам класікі – “Дывлюсь я на нэбо”, “Ніч яка місячна”, “Рідна маты моя”… Стаіць у бронзе, а зусім нядаўна я чуў яго жывога, на Шаўчэнкаўскім свяце, здаецца, у Белай Царкве. Прызнацца, я тады па-добраму пазайздросціў братам-украінцам. Умеюць яны без лішняй чыноўніцкай валакіты годна ўшаноўваць тых, хто заслужыў памяць народную. Пачула ўся Украіна твае песні...

Бяздомная літаратура

23/11/2017 в 20:52 Міхась Скобла "Народная воля" , мнение 0

З першым снегам каля гарбузападобнага гмаху Нацыянальнай бібліятэкі з’явіўся Парк пісьменнікаў. Прычым пасадзілі яго самі літаратары, арганізаваныя праўладным саюзам пісьменнікаў. Яго нязменны старшыня Мікалай Чаргінец у інтэрв’ю БТ намаляваў ідылічную карцінку – як пісьменнікі будуць прыходзіць у свой парк, сядзець на лаўках пад дрэвамі і натхнёна пісаць новыя творы. Над свежапасаджаным паркам лёталі малапрыкметныя на экране белыя мухі, і я ў цёплай кватэры міжволі сцепануў плячыма, уявіўшы сабе творчы працэс у тым падрослым парку. Вунь пад скалелым клёнам, штохвіліны хукаючы на рукі, Віктар Казько піша новую аповесць, ужо анансаваную маскоўскім часопісам "Дружба народов". Вунь пад разлапістай ліпай, затуляючы рукапіс ад дажджавых кропель, похапкам занатоўвае паэтычныя...

Юбілей Сяргея Законьнікава - 70 год

16/09/2016 в 09:20 Міхась Скобла СБП , "Полымя" 0

Зорны час часопісу «Полымя» — 1986-2002 гады, калі ягоным рэдактарам быў Сяргей Законьнікаў. А як пачуваюцца літаратурныя часопісы пад кантролем прыўладнага Саюзу пісьменьнікаў? І чаму традыцыйны Дзень беларускага пісьменства нагадвае баль падчас чумы? Пра гэта — у гутарцы з паэтам, якому 16 верасьня спаўняецца 70 гадоў. — Сяргей Іванавіч, яшчэ сто дваццаць гадоў таму Оскар Уайльд канстатаваў: «Раней вершы пісалі паэты, а чыталі іх чытачы. А цяпер чытачы пішуць вершы, якія ніхто не чытае». У Беларусі сёньня падобная сытуацыя? — Калі браць сытуацыю, якая склалася зь літаратурай, то яна нейкім чынам парадаксальная. У савецкі час, помніцца, быў бум на тоўстыя часопісы. Літаратура даходзіла да чытача празь іх, вершы паэты чыталі нават на стадыёнах...

Вот как бывает...

09/08/2013 в 17:03 Міхась Скобла писатели , скандалы 4

Адразу пяцёра беларускіх літаратараў — Раіса Баравікова, Валеры Гапееў, Алена Масла, Алесь Наварыч і Андрэй Федарэнка — выйшлі з прыўладнага Саюзу пісьменьнікаў Беларусі. Што падштурхнула іх на такі крок? Якая атмасфэра пануе ў пісьменьніцкай арганізацыі, якую нязьменна, ад 2006 году, узначальвае Мікалай Чаргінец? Госьцяй «Вольнай студыі» — паэтка, ляўрэатка Дзяржаўнай прэміі Беларусі імя Янкі Купалы Раіса Баравікова.

Міхась Скобла
Страница 1 из 1

Нас считают

Рейтинг@Mail.ru

Откуда вы

free counters
©2012-2018 «ЛитКритика.by». Все права защищены. При использовании материалов гиперссылка на сайт обязательна.