Сцвярджаюць гісторыкі і мовазнаўцы
Што паступова сціраюцца грані нацый
І, нібыта як перажытак,
            аджыць павінна абавязкова
Мова маці маёй – беларуская мова…
Што мне, як імя ўласнае, блізкая і знаёмая,
Што па жылах маіх цячэ
                      і сонным Сажом і Нёманам.

Рыгор БАРАДУЛІН
Вы тут: Главная»

Глыбокі шлях

11/07/2018 в 19:27 Алена Руцкая критики , память 0

Успаміны – гэта хада па слядах часу. I сляды гэтыя розныя: адны – яскравыя, выразныя, другія – цьмяныя, ледзь бачныя. I ўспаміны гэтыя не менш розныя. У кожнага свая афарбоўка, сваё гучанне, свая значнасць. А яшчэ ёсць успаміны-адтаемнаванні, якія даюць нам магчымасць убачыць перажытае ў нейкім новым выяўленні, з іншай глыбінёй і значнасцю. Успаміны- адтаемнаванні... Іх нямала, калі ўспамінаю Ігара Васільевіча Жука. Многае бачыцца, нібы было толькі ўчора. Вось і першая мая сустрэча з ім, здаецца, была зусім нядаўна, а не больш трох дзесяткаў гадоў назад. Знаёміў нас Аляксей Нічыпаравіч Карпюк, які на той час кіраваў абласным аддзяленнем Саюза пісьменнікаў. Мы прыехалі са Слоніма, дзе я тады працавала настаўніцай, на чарговае пасяджэнне аддзялення – у домік Ажэшкі – першымі. Неўзабаве...

Алена Руцкая
Страница 1 из 1

Нас считают

Рейтинг@Mail.ru

Откуда вы

free counters
©2012-2018 «ЛитКритика.by». Все права защищены. При использовании материалов гиперссылка на сайт обязательна.