Сцвярджаюць гісторыкі і мовазнаўцы
Што паступова сціраюцца грані нацый
І, нібыта як перажытак,
            аджыць павінна абавязкова
Мова маці маёй – беларуская мова…
Што мне, як імя ўласнае, блізкая і знаёмая,
Што па жылах маіх цячэ
                      і сонным Сажом і Нёманам.

Рыгор БАРАДУЛІН
Вы тут: Главная»Комментарии

Комментарии к статье: Збалелая душа Міколы Мятліцкага

Мне здаецца, што Мікола Мятліцкі яшчэ ў дзяцінстве навучыўся думаць рыфмамі і працягвае гэты занятак дагэтуль. Таму ён штампуе вялікае мноства парожніх вершаў, а ствараць паэзію так і не навучыўся. Рыфмуе ён усё, пра што падумае ці што ўбача. Нарач, Каложа, Азарычы... Добра, што яго геаграфія не шырокая. Псеўдапаэзія М.Мятліцкага надрыўная, насычана нейкай тугой... Публікую некалькі вершаў з газеты «ЛіМ» №4-2018г. Каментаваць іх няма ніякага сэнсу. Алесь Новікаў Нарачанскі бераг – залаты пясок, Мыты хваль азёрных сінізной. На сцяжыне зноў суцішу крок, Кружаць чайкі з крыкам …

Комментариев:0


Пожалуйста, авторизуйтесь для того, чтобы комментировать

Нас считают

Рейтинг@Mail.ru

Откуда вы

free counters
©2012-2019 «ЛитКритика.by». Все права защищены. При использовании материалов гиперссылка на сайт обязательна.