Ранней старости одиночество – затянувшийся холод весны.
Что-то хочется и не можется, – вот покоя бы, тишины…
Ночь приходит – заходит без стука. Заходи! Вдруг вдвоем веселей?
Что ломаешься, старая сука, – не напьешься всё крови моей?..

Валерий ГРИШКОВЕЦ, «Ночь одиночества».
Вы тут: Главная»Комментарии

Комментарии к статье: Куды там пісьменнікам да лазніка з венікам

Шпацыруючы па ледзь прысыпаным першым сняжком Кіеве, я звярнуў увагу на помнік з натхнёным і, падалося, знаёмым абліччам. Грацыёзны і ў той жа час дэмакратычны – ён не ўзвышаўся над мінакамі на пастаменце, стваралася ўражанне, быццам чалавек у добрым настроі вырашыў проста прайсціся па Храшчаціку. Я наблізіўся: так і ёсць – гэта быў Анатоль Салаўяненка, знакаміты ўкраінскі спявак, чый рэпертуар складаўся з гэтак любімай усім народам класікі – “Дывлюсь я на нэбо”, “Ніч яка місячна”, “Рідна маты моя”… Стаіць у бронзе, а зусім нядаўна я чуў яго жывога, на Шаўчэнкаўскім свяце, здаецца, у Белай Цар …

Комментариев:0


Пожалуйста, авторизуйтесь для того, чтобы комментировать

Нас считают

Рейтинг@Mail.ru

Откуда вы

free counters
©2012-2019 «ЛитКритика.by». Все права защищены. При использовании материалов гиперссылка на сайт обязательна.