"Понять, что люди безнадежно гнусны – это одна сторона медали, причем, светлая; другая сторона, потемнее: предстоит смириться с тем, что среди них надо жить".

Анатолий Андреев, "Маргинал"
Вы тут: Главная»Рубрики»Литература»Разное»

Рождественская тема. Тамара Пяркоўская

29/09/2019 в 11:09 Алесь Новікаў пародии

 

Статья «Рождественская тема. Тамара Пяркоўская» (см. ниже; обратите внимание на комментарии), которую я откопал в затерянных закоулках архива, была опубликована в январе 2012 года. Через три месяца после начала работы литературного портала «ЛитКритика».

 

Автор представлена пародией на некоторые стихи замечательной поэтессы Раисы Боровиковой. Причем сразу отмечает (перевод мой): «я обращаюсь к творчеству Раисы Боровиковой, не потому, что она плохая поэтесса. Наоборот. Поэтесса она хорошая. Просто жаль, что рядом с чудесными строками можно встретить какой-то примитив или что-то немного нелепое, что немного портит ее стихи".

 

Р.Боровикова не хорошая поэтесса, а талантливая. Я нашел у нее совершенную поэзию. Ее произведения легко воспринимаются, осмысленны, безупречной версификации, лишены купаловского стона. Я не могу вспомнить современную поэтессу, близкую по уровню к Боровиковой.

 

Пародия – трудный жанр. Потому у нас фактически нет пародистов. Можно отметить богатые возможности у Аллы Клеменок. Думаю, смог бы успешно пародировать Глеб Гончаров. А ведь возможности жанра у нас беспредельны. Имеется богатая среда для процветания.

 

ПАРОДИЯ (греч. раrоdіа), 1) жанр в лит-ре, театре, музыке, на эстраде, сознательная имитация в сатирич., иронич. и юмористич. целях индивидуальной манеры, а также целого стиля, направления, жанра или стереотипов, речи, игры и поведения (см., напр., Козьма Прутков). 2) подражание, неосознанно искажающее образец: смешное, искажённое подобие чего-либо (СЭС).

 

Александр Иванов, известный советский пародист

 

Еще, объективная пародия сродни критике. Потому пародируемый автоматически зачисляет пародиста если не в число своих врагов, то недругов.

 

Очень информативна часть «Ад аўтара». Поражает точность оценок, характер автора, настырность, способность сопротивляться системе.

 

Творчество Т.Перковской абсолютно не представлено в Интернете, за исключением статей на портале «Литкритика». Потому не известно: пропала по вине «Мастацкай Літаратуры» поэтесса или автора обоснованно не публиковали.

 

Не стану ссудить о качестве пародии, беларусского языка. Автор является одновременно редактором и корректором. 

 

Александр Новиков (#алесьновікаў)

 

 

***

 

Рождественская тема. Тамара Пяркоўская

 

(первая публикация – январь 2012)

 

Печальная судьба беларускай паэткі. Как и многих других, впрочем. Но она отличается от этих многих своей настырностью, уверенностью в себе, в некоторой степени, мстительностью.

 

Ее, так же как и тех, кто не шел ни через чьи руки известных поэтов, отторгали издательства много лет назад, советовали «трэба павучыцца пісаць у нашых паэтаў, адчуць іх талент і асаблівасць, іх індывідуальнасць ў напісанні вершаў».

 

И тогда она решила познакомиться ближе с творчеством, как ей говорили, «талантливых наших поэтов».

 

Так родилась довольно интересная пародистка.

 

Представляю ее пародию на отдельные стихи Раисы Боровиковой, которую нашел в самиздате от Пяркоўскай. Читатели сами смогут определиться с оценкой творчества Тамары. Примечательно, что она подчеркивает: "я звяртаюся да творчасці Раісы Баравіковай, не таму, што яна дрэнная паэтэса. Наадварот. Паэтэса яна харошая. Проста шкада, што побач з цудоўнымі радкамі можна сустрэць нейкі прымітыў ці нешта трохі недарэчнае, што крыху псуе яе вершы".

 

А.Новиков

Ад аўтара

 

Тамара Перковская

 

Прычынай для напісання зборніка "Штрыхі да партрэтаў некаторых паэтаў" з’явілася маё неаднаразовае звяртанне ў выдавецтва "Мастацкая літаратура", пачынаючы з 1976 года, выдаць зборнік маіх вершаў, якія я ўкладала ў рукапісныя зборнікі пад рознымі назвамі. Але ніводны з ix так i не быў выдадзены выдавецтвам па розных прычынах: трэба пісаць на беларускай мове, нельга так пісаць пра завод, трэба павучыцца пісаць у нашых паэтаў, адчуць ix талент i асаблівасць, ix індывідуальнасць у напісанні вершаў. I, нарэшце, мне было заяўлена, што ў мяне наогул няма кнігі, што такое нельга выдаваць, хаця я шмат друкавалася ў розных часопісах i газетах Беларусі; свой першы верш "Maці" я надрукавала ў газеце "Звязда" яшчэ ў 1966 годзе, сорак гадоў таму. Сёння 2007 год. 1976 i 2007. Гэта не тры гады, а трыццаць гадоў нерватропкі.

 

За трыццаць гадоў звяртання ў выдавецтва мне выдалі толькі некалькі вершаў у калектыўным зборніку "Сцяжына". А потым то адмаўлялі, то абяцалі. Тады я i вырашыла выкарыстаць адну з ix парад – пазнаёміцца бліжэй з творчасцю, як яны называлі, таленавітых нашых паэтаў. Сапраўды, некаторыя з ix дастойны ўвari, а шмат якіх я i за вярсту б не падпусціла да літаратуры, бо яны не толькі нічога не разумеюць у паэзіі, але чамусьці маюць магчымасць выдаваць усялякую бязглуздзіцу, чым наносяць вялікую шкоду нашай літаратуры. Як ім не сорамна паказваць такія кніжкі сваім блізкім i знаёмым? Гэта ж самая сапраўдная дэбільнасць, якая неўласліва нашай Беларусі, бо ў нас сапраўды таленавітыя людзі, але чамусьці імёны сапраўды таленавітых аўтараў мала дзе можна пачуць, ды i надрукавацца iм не так лёгка. I таму я вельмі спачуваю тым аўтарам, якія дзесяцігоддзямі абівалі пapoгi выдавецтва "Мастацкая літаратура", спадзяючыся, што ўсё ж выдадуць сумленна нейкі свой зборнічак, каб пакінуць аб сабе добрую памяць.

 

Дык вось, вывучыўшы дасканала творчасць нашых некаторых "знакамітасцей", у якіх i пасады i грошы былі нядрэнныя, ды i кніжачкі выходзілі даволі часта, у той час, як іншыя наогул не маглі выйсці са сваей творчасцю, я перайшла на пародыі, чым выклікала яшчэ большае незадавальненне i абурэнне сабой выдавецтва i тых, хто так ці інакш звязаны з выданнем гэтай кніжнай макулатуры. Вядома, я прыводжу тут прыклады толькі некаторых нашых паэтаў, бо вывучыць усю творчасць ycix паэтаў аднаму чалавеку проста немагчыма. Мне здаецца, што я зрабіла нейкую работу замест інстытута беларускай літаратуры пры Акадэміі навук Беларусі, хоць, відаць, ix прамы абавязак вывучаць тое, што выдаецца ў нашай літаратуры. Але гэта ix справа... Я ў сваей кніжцы пародый проста прыводжу прыклады таго, аб чым i як пішуць нашы, як яны называюцца, «знакамітыя» паэты, i як я ўспрымаю тое, што імі нaпicaнa i выдадзена выдавецтвам "Мастацкая літаратура" за тыя трыццаць гадоў майго звяртання ў выдавецтва i не змагла нічога выдаць, i якую асацыяцыю ў мяне выклікаюць ix "творы". Але, калі яны публічна маюць права на выданне таго, што выдаюць, дык я, як грамадзянка, маю свой погляд на тое, што яны пішуць i выдаюць...

 

Тамара Пяркоўская

 

 

***

 

Пародыі на вершы Р.Баравіковай

(Р.Баравікова – паэтэса, галоўны рэдактар часопіса "Маладосць". Член Саюза пісьменнікаў).

 

Усемагутны хвост

 

Не лятала я сёння да мора,

Не запальвала сіняй вады,

Сцерагла пад акном тваім морак

I хвастом замятала сляды.

 

(Р.Баравікова. Кн. "Адгукніся голасам жалейкі", выд-ва "Мастацкая літаратура", ст.88.)

 

I быць мне трэба нешчаслівай,

Бо ён між вытанчаных фраз

Глядзіць на стан мой палахліва,

Як на гадзюку, – першы раз!

 

(Там жа, ст.64.)

 

Верныя прыяцелі драбнеюць,

Так, што не дастаць да галавы,

Дзе з дабром сваім прыйсці не ўмеюць,

Са злабою там ідуць на вы...

 

(Там жа, ст.73.)

 

Лопнулі будзённасці вярыгі,

Bepaб’і, хоць iмi гаць гаці

Ад самой Чыжоўкі да Нямігі

Пнуцца мне сягоння дагадзіць.

 

(Там жа, ст.76.)

 

***

 

Рая я Баравікова,

У якой магутны хвост,

Ён – жыцця майго аснова.

Мой надзейны моцны мост. 

 

Cілу ён такую мае,

Што няма ў другіх хвастоў.

Мне ва ўciм дапамагае.

Для мяне – на ўсё гатоў.

 

I ён гэтакі цікавы.

Што там іншыя хвасты!

Мне прынёс паэткі славу.

З ім сягоння я на ты.

 

Дзе хачу, там з ім бываю.

З кім хачу, з тым гаць гачу.

Я хвастом сваім віляю

Так i гэтак – як хачу.

 

Бо ён мой i больш – нічыйны!

Таму, мабыць, верабі

З тае самае прычыны

Хвост трымаць мне памаглі.

 

***

 

Лопнулі будзённасці вярыгі,

Верабі, хоць імі гаць гаці,

Ад садоў Чыжоўкі да Нямігі

Пнуцца мне сягоння дагадзіць.

 

Верныя пpыяцeлi драбнеюць

Так, што не дастаць да галавы,

Дзе з дабром сваім прыйсці не ўмеюць,

Са злабою там ідуць на Вы...

 

Верабі таму мне й лепей,

Чым якія верныя сябры.

Разам з iмi мы ўсе справы лепім

I з хвастом, узнятым дагары.

 

У хвасце сваім трымаю ciлy.

А вось i любы мой ідзе якраз.

Глядзіць на стан мой палахліва,

Як на гадзюку, – першы раз.

 

***

 

– Цi стану ты майго спужаўся?

Цi хвост цябе спалохаў мой?

Ты за яго лепш патрымайся,

Бо ён якраз перад табой.

 

Цi думаеш, што я – гадзюка,

I цябе раптам укушу?

Мой хвост – загадка для навукі.

Ну, патрымай яго. Прашу...

 

Хоць крышачку мой хвост пагладзь ты.

Больш не пужайся (так хачу).

I я не палячу да гаці,

Да мора больш не палячу.

 

Не лятала я сёння да мора,

Не запальвала сіняй вады.

Сцерагла пад акном тваім морак

I хвастом замятала сляды.

 

14.09.89г.

Оставить комментарий (21)

Поделиться в соц.сетях:

Система Orphus

Нас считают

Рейтинг@Mail.ru

Откуда вы

free counters
©2012-2019 «ЛитКритика.by». Все права защищены. При использовании материалов гиперссылка на сайт обязательна.