Яшчэ зялёны лёд не хрумснуў.
Яшчэ
   нецалаваных вуснаў
не апаліў
   гарачы хмель.
Яшчэ галінкаю вярбовай,
развёўшы фарбы снегіровай,
мароз малюе акварэль…

Генадзь ПАШКОЎ, 1980
Вы тут: Главная»Рубрики»Литература»Обзоры»

«Поэзия» С.Давидовича. «Мы душу и труд отдаем на корысть государства»

28/06/2018 в 12:06 Алесь Новікаў критика

 

Хотел написать критику на отрывок из поэмы Сергея Давидовича (Давидовича-Зосина), друга Н.Чергинца, опубликованный в газете «ЛіМ» №22-08.06.2018г., но не могу это сделать по простой причине: при чтении опуса меня разбирает смех. Конечно, этот стишок можно пробежать быстро и не обратить внимания на псевдопафос, атмосферу глубокого совка, неумелую рефлексию… Первая часть, как я понял, посвящается автору, – хлапечы, – который не стал долго лежать на печи, паря в мечтах, а покинул родной дом навсегда. Однако «поэт» утверждает, что герой (он же автор) берег отцовский уголок. Наверное, в сердце. Это понятно.

 

Янка Купала (С.Давидович-Зосин, content.foto.my.mail.ru)

 

Вторая часть, начиная с «Мы свята верым у дабро», требует патриотической музыки Глинки или хотя бы барабанной дроби.

 

С.Давидович в самых худших традициях рифмоплетения утверждает:

 

Душу і працу аддаём

Мы на карысць дзяржавы.

 

Судя по биографии из ВИКИ трудно сказать о размере его вклада «на корысть государства». Был милиционером, дослужился до полковника. Затем Верховный Совет 12 созыва. Уже более двадцати лет не известно, чем занимается. Кроме создания пустопорожних стишков и посредственных картин (китч). Рисовать Сергей Федорович начал неожиданно, в 50 лет, не имея специального образования.

 

Сергей Давидович-Зосин (librusec.pro/static)

 

Судите сами о «поэме», уважаемые читатели. Полагаю, что для газеты выбрали лучший ее кусок.

 

Алесь Новікаў


 
  

Сяргей Давідовіч

Малая радзіма

(урывак з паэмы)

 

...І ўсё ж скруціўся ў іншы бок

Далейшы лёс хлапечы,

Яны, абставіны жыцця,

Мяняюць лёс і нас.

Не могуць мары векаваць

Каля бацькоў на печы

Юнак пакінуў родны дом,

Вяскоўцаў і калгас.

 

Дарогі клікалі яго,

Як тыя з хаты крокі,

Калі ён з маці ўпершыню

Ступіў малым на двор.

Цяпер адкрыўся перад ім

Жыцця абшар шырокі

І новых мараў далягляд,

І дзейнасці прастор.

 

Не, ён не здрадзіў ні сабе,

Ні дням юнацкім чыстым,

І мары першыя з душы

Не выкінуты вон.

Ён зразумеў, што Беларусі

Будзе больш карысным,

Дзе новых спраў складаўся гімн,

Дзе больш патрэбны ён.

Але імкнецца ў родны кут

Заўжды душа жывая,

У незаможны час, які

Ўявіць хто б сёння мог?

Хто сэрца да канца жыцця

Адтуль не адпускае?

Для ратавання душаў хто

Бацькоўскі кут бярог?

 

Мы свята верым у дабро,

У творчых планаў справы,

Хоць сустракаюцца ў жыцці

Праблемы табалой.

Душу і працу аддаём

Мы на карысць дзяржавы,

А сэрцам  сэрцам мы з табой.

З радзімаю малой.

 

І хто назваў цябе «малой»

Святло і святасць лёсу?

Ці ж ёсць штось большае для нас,

Чым па табе ўспамін?

У светлай шчырасці тваёй

Квітнелі нашы вёсны,

І кожны да цябе ляціць,

Нібы да маці сын.

 

Ніколі для жывой душы

Не сціхнуць часу хвалі,

І ад малой радзімы нас

Не адгародзіць час,

Бо з ёю гаравалі мы

І разам святкавалі

І гэта аб’яднала нас

І парадніла нас.

Оставить комментарий (0)
Система Orphus

Нас считают

Рейтинг@Mail.ru

Откуда вы

free counters
©2012-2018 «ЛитКритика.by». Все права защищены. При использовании материалов гиперссылка на сайт обязательна.