"Ибо в том, что я пишу и создаю сегодня и буду сотворять завтра, вижу незримую поддержку и улыбку моего страстного, непутевого, горячего в поступках и желаниях, страстях и бедах человеческих, моего незабвенного отца. Может, таким образом облегчу перед ним свою вину, и маленькая девочка с непослушными косами, заплетенными его добрыми руками, перестанет молчаливо заглядывать мне в самую душу".

Ирина ШАТЫРЁНОК, "Старый двор".
Вы тут: Главная»Рубрики»Литература»Обзоры»

Шалунишка, влюбленный в Россию

07/05/2016 в 19:05 Александр Новиков (подборка) "Народная воля"

(Перевод на русский язык: Александр Новиков)

 
Пра ўсёпераможную любоў Вячеслава Кебіча

Лявон Баршчэўскі, дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12 склікання

«НВ», №34, 3 мая 2016г.

 

Колішні беларускі прэм'ер-міністр Вячаслаў Кебіч "ашчаслівіў" свет чарговай кніжкай. Пасля кніг "Спакуса ўладай" і "Белавежскі гамбіт" у кнігарнях з'явіўся досыць ёмісты том пад назвай "Ці любім мы Расію?" Не буду мучыць і інтрыгаваць чытачоў "Народнай Волі" загадкай, ці напраўду Вячаслаў Францавіч любіць Расію, бо на старонках новай кнігі адказ дадзены адназначны і ясны: любіць і яшчэ як! Напрыклад, яго душу цешыць існаванне ў Беларусі музея Аляксандра Суворава і вайсковага вучылішча з назвай Сувораўскае, а вось нядаўняя ўстаноўка ў Віцебску помніка князю Альгерду былому прэм'еру, відавочна, не спадабалася.

 

Не буду плесці інсінуацый наконт таго, чыя рука магла вадзіць рукой аўтара кнігі «Ці любім мы Расію?», як гэта робяць шматлікія ўдзельнікі інтэрнэт-форумаў. Хоць усім вядома, хто з'яўляецца літаратурным запісчыкам Кебіча, але, раз Вячаслаў Францавіч дазволіў паставіць сваё імя на тытульным лісце кнігі, значыць, аўтар ён і кропка! Усім, зрэшты, вядома, што любоў – рэч ірацыянальная. Калі, будучы кіраўніком урада, Кебіч не раз заклікаў, напрыклад, дэпутатаў Вярхоўнага Савета не паддавацца эмоцыям, а мысліць рацыянальна, то цяпер, калі ён ужо даўно па-за актыўнай палітыкай, нішто не замінае яму аддацца сваім – я спадзяюся, шчырым – пачуццям...

 

Але я звярнуся тут не да пачуццяў, а да суровай рэальнасці. Некалькі тыдняў таму Сусветны банк апублікаваў сваю справаздачу і прагноз адносна развіцця Расійскай Федэрацыі на бліжэйшую і аддаленую перспектыву. З гэтай  справаздачы  вынікае, што галеча ў краіне-суседцы сёння пашыраецца ў тэмпе, які можна параўнаць толькі з канцом 1990-х гадоў мінулага стагоддзя. Паводле меркавання спецыялістаў Сусветнага банка, 20,3 мільёна расіян – гэта значыць 14 працэнтаў ад агульнай колькасці насельніцтва краіны – жывуць за парогам беднасці. Афіцыйна прызнаны гэты парог складае сёння там 9662 расійскія рублі (у эквіваленце – крыху больш за 140 долараў ЗША). Самае горшае, аднак, тое, што колькасць збяднелых расіян расце з пужаючай хуткасцю. У сакавіку гэтага года статыстычныя службы РФ апублікавалі звесткі, паводле якіх за мінулы 2015 год колькасць тых, хто жыве за парогам беднасці, у краіне павялічылася ажно на 20 (!) працэнтаў.

 

Пры гэтым Сусветны банк падкрэслівае, што расійскі ўрад мае вельмі абмежаваныя магчымасці, каб запаволіць гэты працэс. Паводле прагнозу названага банка, валавы ўнутраны прадукт Расійскай Федэрацыі ў 2016 годзе знізіцца на чарговыя 1,9 працэнта – пры тым, што яшчэ ў снежні мінулага года гэтая прагнозная лічба складала 0,7 працэнта (у ацэнцы Міжнароднага валютнага фонду – адзін працэнт). I праблемы расійскай эканомікі, як і раней, маюць доўгатэрміновы характар: 2/3 яе прыбыткаў залежаць ад сусветных коштаў на нафту, якія сёлета на парадак меншыя, чым некалькі гадоў таму. На думку Біргіт Ганзль, галоўнага спецыяліста па расійскай эканоміцы ў Сусветным банку, ціск на дзяржаўныя фінансы ў Расіі будзе сёлета як ніколі раней высокі.

 

Не маючы эканамічнай адукацыі, я не стаў бы выказваць нейкага свайго стаўлення да вышэйпададзеных фактаў і высноў Сусветнага банка. Але я гляджу на тое, што адбываецца ў краіне-суседцы з гледзішча простага, але неабыякавага чалавека. Гісторыя вучыць таму, што ўсе недэмакратычныя рэжымы на свеце заўсёды імкнуліся вырашаць свае ўнутраныя праблемы праз павышэнне агрэсіўнасці і стварэнне ворагаў як унутраных, так і знешніх.

 

У сваей вышэйзгаданай кнізе экс-прэм'ер Вячаслаў Кебіч спявае дакладна ва ўнісон цяперашняй аглабельнай расійскай прапагандзе: "Супраць Расіі і тых рэспублік, што цягнуцца да яе, разам з санкцыямі, якія закліканы выпетраць іх эканоміку, вядзецца шалёная псіхалагічная апрацоўка насельніцтва... Распад СССР і нацыяналістычная вакханалія ды русафобія, што апанавалі значную частку яго тэрыторыі,  вынік псіхалагічнай вайны і інфармацыйнага абалваньвання мільёнаў людзей". Выкрывае Вячаслаў Францавіч і кіраўнікоў Рады БНР: маўляў, усе яны – агенты заходніх спецслужбаў. Што ж, асабліва кранальна гэтыя словы будзе пачуць Івонцы Сурвілле, дачцэ вядомага беларускага мастака Уладзіміра Шыманца. Або ўдаве шматгадовага настаўніка Віленскай Беларускай гімназіі Вінцента Жук-Грышкевіча.

 

Пакінем, аднак, вядомаму пенсіянеру-палітыку яго пафас і баявы настрой у змаганні з сусветным капіталістычным і нацыяналістычным злом. Я ж хацеў бы прывесці толькі некалькі зацемак са сваёй уласнай біяграфіі. Так склалася, што жыццё звяло мяне з невялікай колькасцю расійскіх грамадскіх і палітычных дзеячаў, з якімі я быў асабіста знаёмы. Магу іх нават пералічыць: Сяргей Юшанкоў, Ягор Гайдар, Галіна Старавойтава, Сяргей Кавалёў, Ганна Паліткоўская, Барыс Нямцоў, Аляксандр Падрабінек. Неяк так высвятляецца, што жывымі на сёння застаюцца толькі самыя старэйшыя з іх узростам – вядомыя ў мінулым дысідэнты і праваабаронцы Кавалёў і Падрабінек, якія, аднак, ужо не адзін год як выехалі з Расіі на Захад. Ягор Гайдар памёр нечакана – паводле афіцыйнай версіі, ад адрыву тромба... А вось усе астатнія былі забіты, прычым забіты ў цэнтры Масквы або Пецярбурга. I цяпер я, на жаль, зусім не здзіўляюся, калі СМІ прыносяць з Расіі весткі пра новыя палітычныя забойствы або дзікія напады не толькі на палітыкаў, але і на дзеячаў культуры або журналістаў. I, хай даруе мне Вячаслаў Францавіч, такую Расію я любіць не магу...


 

О всепобеждающей любви Вячеслав Кебича

Леон Борщевский, депутат Верховного Совета 12 созыва

«НВ», №34, 3 мая 2016г.

 

Бывший белорусский премьер-министр Вячеслав Кебич "осчастливил" мир очередной книжкой. После книг "Искушение властью" и "Беловежский гамбит" в книжных магазинах появился достаточно емкий том под названием "Любим ли мы Россию?" Не буду мучить и интриговать читателей "Народной Воли" загадкой, правда ли Вячеслав Францевич любит Россию, так как на страницах новой книги ответ дан однозначный и ясный: любит и еще как! Например, его душу радует существование в Беларуси музея Александра Суворова и военного училища с названием Суворовское, а вот недавняя установка в Витебске памятника князю Альгерду бывшему премьеру, очевидно, не понравилась.

 

Не буду плести инсинуаций по поводу того, чья рука могла водить рукой автора книги «Любим ли мы Россию?», как это делают многие участники интернет-форумов. Хотя всем известно, кто занимается литературной обработкой текстов Кебича, но, раз Вячеслав Францевич позволил поставить свое имя на титульном листе книги, значит, автор он и точка! Всем, впрочем, известно, что любовь – вещь иррациональная. Если, будучи главой правительства, Кебич не раз призывал, например, депутатов Верховного Совета не поддаваться эмоциям, а мыслить рационально, то теперь, когда он уже давно вне активной политики, ничто не мешает ему отдаться своим – я надеюсь, искренним – чувствам ...

 

Но я обращусь здесь не к чувствам, а к суровой реальности. Несколько недель назад Всемирный банк опубликовал свой отчет и прогноз относительно развития Российской Федерации на ближайшую и отдаленную перспективу. Из этого отчета следует, что нищета в стране-соседке сегодня расширяется в темпе, который можно сравнить только с концом 1990-х годов прошлого века. По мнению специалистов Всемирного банка, 20,3 миллиона россиян – то есть 14 процентов от общей численности населения страны – живут за порогом бедности. Официально признанный этот порог составляет сегодня там 9662 российских рублей (в эквиваленте - чуть более 140 доларав США). Самое худшее, однако, то, что количество разорившихся россиян растет с пугающей скоростью. В марте этого года статистические службы РФ опубликовали сведения, согласно которым за прошлый 2015 год число тех, кто живет за порогом бедности, в стране увеличилось аж на 20 (!) процентов.

 

При этом Всемирный банк подчеркивает, что российское правительство имеет очень ограниченные возможности, чтобы замедлить этот процесс. По прогнозу указанного банка, валовой внутренний продукт Российской Федерации в 2016 году снизится на очередные 1,9 процента – при том, что еще в декабре прошлого года эта прогнозная цифра составляла 0,7 процента (в оценке Международного валютного фонда – один процент). И проблемы российской экономики, как и прежде, имеют долгосрочный характер: 2/3 ее доходов зависят от мировых цен на нефть, которые в этом году на порядок меньше, чем несколько лет назад. По мнению Биржит Ханзль, главного специалиста по российской экономике во Всемирном банке, давление на государственные финансы в России будет в этом году как никогда ранее высоко.

 

Не имея экономического образования, я не стал бы высказывать какого-то своего отношения к вышеизложенным фактам и выводам Всемирного банка. Но я смотрю на то, что происходит в стране-соседке с точки зрения простого, но неравнодушного человека. История учит тому, что все недемократические режимы на свете всегда стремились решать свои внутренние проблемы через повышение агрессивности и создание врагов как внутренних, так и внешних.

 

В своей вышеупомянутой книге экс-премьер Вячеслав Кебич поет точно в унисон нынешней оглоблевой российской пропаганде: «Против России и тех республик, которые тянутся к ней, вместе с санкциями, которые призваны обескровить их экономику, ведется массированная психологическая обработка населения… Развал СССР и националистическая вакханалия и русофобия, заполонившие значительную его территорию,  результат психологической войны и информационного оболванивания миллионов людей». Раскрывает Вячеслав Францевич и руководителей Рады БНР: мол, все они – агенты западных спецслужб. Что ж, особенно трогательно эти слова будет услышать Ивонке Сурвилле, дочери известного белорусского художника Владимира Шиманца. Или вдове многолетнего наставника Виленской Белорусской гимназии Винцента Жук-Гришкевича.

 

Оставим, однако, известному пенсионеру-политику его пафос и боевой настрой в борьбе с мировым капиталистическим и националистическим злом. Я же хотел бы привести лишь несколько замечаний со своей собственной биографии. Так сложилось, что жизнь свела меня с небольшим количеством российских общественных и политических деятелей, с которыми я был лично знаком. Могу их даже перечислить: Сергей Юшенков, Егор Гайдар, Галина Старовойтова, Сергей Ковалев, Анна Политковская, Борис Немцов, Александр Подрабинек. Как-то так выясняется, что живыми на сегодня остаются только самые старшие из них возрастом – известные в прошлом диссиденты и правозащитники Ковалев и Подрабинек, которые, однако, уже не один год как выехали из России на Запад. Егор Гайдар умер неожиданно – по официальной версии, от отрыва тромба ... А вот все остальные были убиты, причем убиты в центре Москвы или Петербурга. И теперь я, к сожалению, совсем не удивляюсь, когда СМИ приносят из России вести о новых политические убийства или дикие нападения не только на политиков, но и на деятелей культуры или журналистов. И, да простит мне Вячеслав Францевич, такую Россию я любить не могу…

 

 

Вячеслав Францевич Кебич целуется взвсос с Виктором Черномырдиным

Вячеслав Францевич Кебич целуется взасос с Виктором Черномырдиным.

Фото: Сергей Гриц

 

Вось ён, сапраўдны Кебіч

 

Прачытаў у "Народнай Волі" за 3 мая артыкул дэпутата Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га склікання Лявона Баршчэўскага пад назвай "Пра ўсёпераможную любоў Вячаслава Кебіча". Прачытаў і падумаў: цяпер можна не сумнявацца ў двулікасці былога прэм'ера. Не, не дзеля выратавання нашага суверэнітэту ён некалі заклікаў хутчэй падпісаць з Расіяй пагадненне аб адзінай валюце. Не нацыянальнымі інтарэсамі Беларусі кіраваўся спадар Кебіч, калі фактычна спрабаваў сарваць візіт у Мінск прэзідэнта ЗША Біла Клінтана. А помніце, як адбіваў ён паклоны перад крамлёўскімі імперцамі! Удосталь нарагаталіся людзі, убачыўшы здымак, на якім Францавіч "узасос" цалуецца з тагачасным кіраўніком расійскага ўрада Чарнамырдзіным...

 

Я згодны з Л.Баршчэўскім, які напісаў, што цяпер, калі В.Кебіч ужо даўно па-за актыўнай палітыкай, нішто не замінае яму аддацца сваім шчырым пачуццям. I яны, шчырыя пачуцці, спаўна выкрылі яго сапраўдны твар. Яго душу, бачыце, цешыць існаванне ў Беларусі музея А.Суворава і вайсковага вучылішча, названага ў яго гонар. Які ж ты патрыёт Беларусі, калі схіляеш галаву перад тым, хто праліў нямала крыві нашых продкаў? I чаму такая адмоўная рэакцыя на тое, што ў Віцебску з'явіўся помнік князю Альгерду, які многімі гераічнымі ўчынкамі заслужыў добрую памяць?

 

На мой погляд, кніга пенсіянера-палітыка В.Кебіча "Ці любім мы Расію?" з'явілася невыпадкова. Я не сцвярджаю на сто працэнтаў, але падазраю, што напісана яна па падказцы з Масквы. А калі не па падказцы, то з разлікам аўтара на тое, што яго хваласпевы ў бок Крамля будуць адпаведным чынам ацэнены. I, вядома ж, з карысцю для аўтара.

 

Я і раней насцярожана ставіўся да той пазіцыі, якую займаў спадар Кебіч. А цяпер, пасля таго як ён выступіў ледзь не ў ролі адваката Расіі, якая пралівае кроў у суседняй Украіне, якая ў канфлікце, можна сказаць, з усім цывілізаваным светам, я канчаткова разуверыўся ў гэтай адыёзнай асобе. Што ні кажыце, а добра, што ў 1994 годзе не абралі яго прэзідэнтам. Ён даўно здаў бы Беларусь расійскім імперцам.

 

Анатоль ГУРСКІ, Мінск.

“НВ”, №35, 6 мая 2016г.


 

Вот он, настоящий Кебич

 

Прочитал в "Народной Воле" за 3 мая статью депутата Верховного Совета 12-го созыва Леона Борщевского под названием "О всепобеждающей любви Вячеслава Кебича". Прочитал и подумал: теперь можно не сомневаться в двуличии бывшего премьера. Нет, не ради спасения нашего суверенитета он некогда призвал скорее подписать с Россией соглашение о единой валюте. Не национальными интересами Беларуси руководствовался господин Кебич, когда фактически пытался сорвать визит в Минск президента США Билла Клинтона. А помните, как отбивал он поклоны перед кремлевскими имперцами! Вдоволь насмеялись люди, увидев снимок, на котором Францевич "взасос" целуется с тогдашним главой российского правительства Черномырдиным ...

 

Я согласен с Л.Борщевским, который написал, что теперь, когда В.Кебич уже давно вне активной политики, ничто не мешает ему отдаться своим искренним чувствам. И они, искренние чувства, сполна раскрыли его истинное лицо. Его душу, видите, радует существование в Беларуси музея А.Суворова и военного училища, названного в его честь. Какой же ты патриот Беларуси, если склоняем голову перед тем, кто пролил немало крови наших предков? И почему такая отрицательная реакция на то, что в Витебске появился памятник князю Альгерду, который многими героическими поступками заслужил добрую память?

 

На мой взгляд, книга пенсионера-политика В.Кебича "Любим ли мы Россию?" появилась неслучайно. Я не утверждаю на сто процентов, но подозреваю, что написана она по подсказке из Москвы. А если не по подсказке, то с расчетом автора на то, что его хвалебные пения в сторону Кремля будут соответствующим образом оценены. И, конечно же, с пользой для автора.

 

Я и раньше настороженно относился к той позиции, которую занимал господин Кебич. А теперь, после того как он выступил чуть ли не в роли адвоката России, которая проливает кровь в соседней Украине, которая в конфликте, можно сказать, со всем цивилизованным миром, я окончательно разуверился в этой одиозной личности. Что ни говорите, а хорошо, что в 1994 году не избрали его президентом. Он давно сдал бы Беларусь российским имперцам.

 

Анатолий Гурский, Минск.

"НВ", №35, 6 мая 2016г.

Оставить комментарий (4)
Система Orphus

Нас считают

Рейтинг@Mail.ru

Откуда вы

free counters
©2012-2019 «ЛитКритика.by». Все права защищены. При использовании материалов гиперссылка на сайт обязательна.