Яшчэ зялёны лёд не хрумснуў.
Яшчэ
   нецалаваных вуснаў
не апаліў
   гарачы хмель.
Яшчэ галінкаю вярбовай,
развёўшы фарбы снегіровай,
мароз малюе акварэль…

Генадзь ПАШКОЎ, 1980
Вы тут: Главная»Рубрики»Литература»Критика

Год для меня начался с веселухи…

01/01/2018 в 19:11 Алесь Новікаў дискуссии 0

Да и, как оказалось, с Марины Веселухи тоже. Сегодня обнаружил на сайте Союза беларуских писателей интереснейший, или, как говорил один из персонажей фильма «Пятый элемент», - «супер-супер-супер» материал «Как сказать правду и остаться живым: в Минске прошла дискуссия литературных критиков». Удивительно, но в нем я нашел немало самолюбования, лжи и необъективности. Полный оригинальный текст помещаю ниже. Отмечу, что Тихон Чернякевич провел важное мероприятие. Об этом однозначно говорит результат. Интересен состав критиков. Сразу подчеркиваю, что собраны воедино псевдокритики или критики, которые давно оставили занятие этой деятельностью или никогда ею не занимались. Некоторые и сами признаются в этом, признаваясь в рекламе книг (даже не произведений) или в написании расширенных...

Об упадке российской литературы (конец ХІХ века)

01/01/2018 в 15:41 Алесь Новікаў Россия , критики 0

Чем больше знакомлюсь с работами известных российских критиков девятнадцатого века, тем сильнее ощущается одновременно их величие и немощность. При способности увидеть общее, многие не умели детализировать. И, наоборот – тонко разбираясь в деталях, не способны были к обобщению. Это и есть дедукция и индукция, которой в совершенстве владели в то время и чуть позднее литературный персонаж Шерлок Холмс и его создатель Артур Конан Дойл. Обращаюсь ко второй главе замечательной работы Дмитрия Мережковского «О причинах упадка и о новых течениях современной русской литературы» (впервые опубликовано отдельным изданием: СПб., 1893г.), которую целиком публикую ниже. Увлекает уже самое начало. Особенно картина, связанная с настроением тех, кто читает и пишет в России того времени. У нас можно...

МАСТАЦТВА ЦЯГАМ ЧАСУ. 6. Нечалавечы голас казы. Спроба працягу.

30/12/2017 в 12:30 Глеб Ганчароў критики 1

Працягваючы гутарку пра мову лiтаратурных твораў, варта звярнуць пэўную ўвагу на аўтарскую стылiстыку. I вось тут мы павiнны з болем у творчым сэрцы прызнаць, што ўменне выбраць адпаведны стыль, адпаведнае слоўнае гучанне – гэта дар, якi дадзены далёка не кожнаму, з чаго часцяком патэнцыяльна добрая задума разбiваецца на друзачкi. Адчуванне патрэбнага стылю – нешта раднёй музычнаму слыху. У пiянiста могуць быць самыя спрытныя ў свеце пальцы, але, калi ён прамахваецца мiма клавiшаў альбо не чуе рознiцы памiж «ля» i «ля-бемолем», то немiнуча яго музыка будзе сплываць фальшам. Вы ўявiце, напрыклад, што аповесць Купрына «Суламiта» напiсана не так, як гэта зрабiў аўтар, не асучасненай стылiзацыяй мовы...

МАСТАЦТВА ЦЯГАМ ЧАСУ. 5. Нечалавечы голас казы

28/12/2017 в 15:51 Глеб Ганчароў критики 0

Ад артыкула да артыкула Глеба Ганчарова ўсё больш пераконваюся ў яго неардынарнасці і высокім таленце. У гэтым матэрыяле маркерам пазначыў нямала месцаў, якія варта каментаваць асобнымі артыкуламі. Якая гіганцкая логіка! Наколькі шырокі кругагляд аўтара!.. А гумар, якога так не дастае нам... Адна толькі цытата: Вы знаеце, як па-чукоцку будзе «радыёпрыёмнiк»? Калi «не», то нi пра што не здагадаецеся! Спiдола! Латышскае iмя ўласнае дало назву цэламу класу тэхнiчных прыстасаванняў. Дзе Латвiя, а дзе Чукотка? Нiчога жывуць з латышскiм словам i нават не парацца. Успамінаю сваё знаходжанне два гады ў Ташкенце (1984-1986), калі вывучаў аўганскую мову «пушту» перад адпраўкай саветнікам у «падбрушша» Савецкага Саюзу. У спажыванні быў наступны жарт: – Как на узбекском «колбаса»? – Не знаю. – «Колбаса»...

МАСТАЦТВА ЦЯГАМ ЧАСУ. 4. Выхавальная функцыя цалкам i ў дачыненнi да Беларусi

26/12/2017 в 12:04 Глеб Ганчароў теория , мнение 12

Пра выхаваўчую функцыю ў мастацтве разважаць цяжэй за iншыя, бо мы непазбежна павiнны ўлiчваць такую няўдзячную рэч, як геапалiтыка, а, менавiта, мець на ўвазе светапоглядную рознiцу памiж рэлiгiямi. Хочам мы таго альбо не, але адно рэлiгiя як квiнтэсенцыя мiфалагiчнай свядомасцi вызначае ў тым цi iншым этнасе духоўныя нормы, якiя мусяць не тое што не адпавядаць адна адной, а насупраць – уваходзiць памiж сабой у разбуральны рэзананс. Вельмi просты прыклад: хрысцiянства лiчыць адным з недаравальных грахоў самазабойства, i для шчырага вернiка-хрысцiянiна падумаць аб тым, што можна дабравольна адмовiцца ад жыцця – само праз сябе неверагодна. А вось шмат якiя ўсходнiя рэлiгii ўсяляк вiтаюць гэта карыснае...

МАСТАЦТВА ЦЯГАМ ЧАСУ. 3. Не ведаеш – не пішы!

24/12/2017 в 18:50 Глеб Ганчароў литликбез , критики 0

«Я сядзеў за сталом i, высунуўшы з натугi язык, пiсаў раман. У пакой зайшоў дзядзька. – Што ты робiш? – запытаўся ён. Я растлумачыў, што пiшу раман. Ужо напiсаў тры радкi, а што далей – не ведаю. – Не ведаеш – не пiшы! – адрэзаў ён». Гэта цытата з «Аповесцi пра жыццё» Паустоўскага павiнна быць выпаленай гарачым жалезам на iлбе кожнага творцы, таму што няма для чытача нiчога больш агiднага, чым убачыць у тэксце «то, чего не может быть». Каб праiлюстраваць гэты тэзiс, я прыгадаю навагоднюю фантазiйную навелу Мiколы Адама «Ваўчыца», якая ўжо разбiралася на гэтым сайце месяцы з два таму. Адразу папярэджу, што, з пункту гледжання стылю i маральнага пасылу, у мяне няма анiякiх заўваг да аўтара: гэта добрая, хаця i некалькi наiўная, спроба напiсаць каляднае фэнтэзi. I бог з iм, што герой-асiлак адно голымi рукамi...

МАСТАЦТВА ЦЯГАМ ЧАСУ. 2. Некалькi слоў аб забаўляльнай функцыi мастацтва

23/12/2017 в 15:15 Глеб Ганчароў критики 0

Славуты французскi акцёр Жан Габэн казаў, што няма нiчога лягчэйшага, чым зняць добры фiльм – для гэтага патрэбны толькi тры рэчы: па-першае, сюжэт; па-другое, сюжэт; i, па-трэцяе, сюжэт. (То бок, паслядоўнасць i сувязь апiсання падзей у творы). Цалкам мае рацыю! Гэта ўжо потым наляцяць, як сцярвятнiкi, мастацтвазнаўцы i пачнуць абцухмольваць, чаму герой пайшоў у шынок, а не ў фiлармонiю, а ў гераiнi ў валасах была ўвiтая не чырвоная ружа, а зялёны дзядоўнiк. (Заўважце, я ўсвядомлена гавару «мастацтвазнаўцы», а не «крытыкi»! – Гэта розныя вiды дзейнасцi). Дык вось, без сюжэта – яўнага, якi ляжыць на паверхнi, альбо прыхаванага – мастацкага твора не iснуе. Ён будзе не цiкавы, не забаўляльны. I хоць ты парвiся, карыстальнiк...

Мастацтва цягам часу

22/12/2017 в 17:44 Глеб Ганчароў дискуссии 3

+РУС. 1. Уступ. Павiнен прызнацца, што жаданне напiсаць гэты артыкул з’явiлася ў мяне з той прычыны, што, чытаючы шматлiкiя крытычныя матэрыялы, якiя тычацца да беларускай лiтаратуры, у iнтэрнэце i друкаваных сродках масавай iнфармацыi, я анiяк не мог зразумець, чаму розныя аўтары, гаворачы аб адным i тым жа аднолькавымi словамi, нiколi не прыходзяць да больш–менш падобных высноў. Складвалася ўражанне, што людзi, якiя атрымалi амаль аднолькавую адукацыю, чыталi адны i тыя ж тэксты, думалi аб адным i тым жа i пакутвалi з аднолькавых нагод, праз нейкую невядомую хiбу, як толькi гутарка заходзiла пра трактоўку i ўсвядамленне лiтаратурных твораў – i, навогуле, пра мастацтва – адразу разыходзiліся па розных берагах. Чым больш я знаёмiўся з гэткiмi крытычнымi матэрыяламi, тым больш мяне...

Сергею Чупринину 70 лет

29/11/2017 в 12:09 Алесь Новікаў Россия , юбилеи 2

Перед тем, как заняться литературной критикой, я изучал немало работ известных авторов в этой области, в том числе и современных. Сразу привлекли внимание статьи Сергея Чупринина. Многое почерпнул из довольно значимой книги «Жизнь по понятиям. Русская литература сегодня» и продолжаю ее изучать. Сегодня у С.Чупринина юбилей – он прошел рубеж в 70 лет, однако ведет активный образ жизни. С Днем рождения, Сергей Иванович! Здоровья и плодотворной деятельности! Приведу статью из названной выше книги – «Критика литературная». Автор сразу подчеркивает – «дать исчерпывающее определение литературной критике так же трудно, как и литературе». Он и не дает его, но располагает к размышлению. Именно эта статья подтолкнула меня к определению дефиниции «литературная критика», что...

Журнал «Нёман» продолжает ронять планку

20/11/2017 в 18:28 Алесь Новікаў "Нёман" , псевдопоэзия 0

Как и многие другие, за исключением подлецов, писатели хорошие люди. Вот и Михаил Кулеш из Бреста – замечательный человек, прекрасный муж, любящий отец. Это следует из его откровений. «Когда Михаил Иванович говорит о дорогих сердцу женщинах, его добрые глаза наполняются слезами радости и умиления. Он всегда был сентиментальным и не старался это исправить». М.Кулеш как бы поэт. Один известный талантливый отечественный поэт не рекомендует мне стихослагателей, кто рифмует свои эмоции и впечатления, пишет о том, что видит, называть высоким именем. Стараюсь следовать его рекомендациям. В журнале «Нёман» №10-2017г. помещена подборка стихов Михаила Ивановича под названием «Листки календаря». Во всех без исключения превалирует «Я» стихотворца. В первом же столбце первой же...

Страница 2 из 41
  • Первая
  • <<
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • >>
  • Последняя
  • Нас считают

    Рейтинг@Mail.ru

    Откуда вы

    free counters
    ©2012-2018 «ЛитКритика.by». Все права защищены. При использовании материалов гиперссылка на сайт обязательна.